Het zal u inmiddels niet zijn ontgaan dat uw jarenlange Toto Arie analist/columnist de pen aan Maarten (lees: Wytse) heeft gegeven. De jaren gaan ook voor uw schrijvend geweten tellen. Links en rechts in worden gehaald door de jongere generatie buikspreekpoppen is een harde reality-check. Daarnaast helpt een verbanning naar bezemkast 4 in de Ziggo studio voor het live verslag doen van Deportivo Alaves-Real Oviedo op de late maandagavond ook niet mee om het zelfvertrouwen eens een flinke boost te geven. Je vocaal uitsloven voor een kijkerspubliek van 3 cijfers doet deze jongen dan dus ook niet meer. Namen en rugnummers kunt u van me krijgen, maar daar houdt het dan wel mee op. Ik ben gekke Henkie niet (niet jij, Henk, mocht je aan deze toto deelnemen).

Nu de agenda zo naar het einde van het voetbalseizoen leeg begint te raken en er verder geen hoogtepunten meer op mijn verslaggeversweg liggen (al begrijp ik dat collega Schildkamp de bezemkast gaat inwisselen voor een Caraïbisch WK-avontuurtje, dus wie weet wat er toch nog op mijn pad komt de komende weken), heb ik de vertrouwde Samsonite maar weer eens volgegooid, zodat uw analist heerlijk van het nietsdoen aan het genieten is aan zijn geliefde Spaanse costa. Het hoofd moet leeg, er moeten knopen worden doorgehakt over de journalistieke toekomst. Als die er nog is tenminste. En hoe kan dat nou beter dan op een zonovergoten terras (maar wel onder een parasolletje, he, El Sierd kent zijn plek) met als uitzicht een ijskoude Viña Mayor Rueda Verdejo, vergezeld van een passende tabla de queso y embutidos. Dan heb je aan mij geen kind meer.

Maar ja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Of het nou de Verdejo is of de vrolijk stemmende optocht aan paraderend damesvolk langs mijn terras ‘sky-box’ of wellicht toch een opkomende zonnesteek, uw Sierd gaat toch een stukkie schrijven voor Toto Arie. En misschien straks nog wel één of twee.

Ik begrijp na al die jaren dat een beetje Oranjegokker straks met zijn boekje met voorspellingen op schoot en een oranje klomp op zijn zweethoofd voor de breedbeeld zit. Maar wie weet heeft u toch besloten om dit jaar geen nieuwe wasdroger of een 2e hands Kiaatje aan te schaffen en af te reizen naar het land van de vrijen en de dapperen om Oranje eens een keertje daadwerkelijk te steunen. Voor de prijs van een paar voetbalkaartjes daar zou je trouwens nog wel wat beters kunnen kopen dan dat Kiaatje. Maar dat geheel terzijde. Maar omdat u daar dus toch bent, doen we vandaag een rondje door een van de speelsteden van Oranje en toevallig ook de thuisbasis van oom Ronald en zijn neefjes. U mocht zich eens gaan vervelen (net als de spelers, daarover verderop meer).

Kansas City dus. En waarom? Omdat Sierd daar zelf ooit in een grijs verleden een klein weekje zakelijk mocht verblijven. Verder trekt dat hele land me voor geen meter. Zet mij maar aan die eerder genoemde Costa en het leven is verrukkelijk.
Omdat de gemiddelde Oranje volger niet geïnteresseerd is in de geschiedenis (meestal gaat de historische kennis niet verder dan de laatst gespeelde interland van Oranje), laten we die links liggen. Toch jammer, ik had u prachtige verhalen kunnen vertellen over Fransen en Spanjaarden, over Mormonen en overzeese werknemers, en nee, die gaan niet over voetbal.

Dan de stad van vandaag de dag maar in. Een kleintje voor Amerikaanse begrippen, ze halen daar net de half miljoen inwoners. Dat vinden ze daar een uit de kluiten gewassen dorp dus.
Om te beginnen: nooit zomaar blind de bordjes Kansas volgen.

Rechtdoor dus

Wat die Amerikanen in het verleden bezield heeft weet ik ook niet, maar we hebben het hier over 3 Kansassen. Dat wij met Groningen en Utrecht 2 plaatsen hebben met een provincienaam, vind ik al lastig zat, maar in Amerika gaat alles in de overtreffende trap. De stad Kansas ligt voor de helft in de staat (voor de Oranjeklomp: dat is een soort Amerikaanse provincie, zeg maar) Kansas en voor de helft in de staat Missouri. We hebben dus de staat Kansas, de stad Kansas in de staat Kansas en de stad Kansas in de staat Missouri. Alsof Groningen op de grens met Friesland ligt en we dus een provincie Groningen, een stad Groningen in Groningen en een stad Groningen in Friesland hebben. Voor de aanhangers van de Fryske Nasjonale Partij: waar ik Friesland schrijf mag u Fryslân lezen, u doet maar. En dan hebben we ook nog de rivier de Kansas. Maar ja, u komt waarschijnlijk niet per boot.
Als Oranjefan komt u deze editie terecht in de stad Kansas in de staat Missouri. Dat u het maar weet.

Het stadion in Kansas City, Missouri, heet in de volksmond het Arrowhead of voluit: The GEHA Field at Arrowhead Stadium. Eens horen wat Jan Roelfs daarvan weet te maken. Gewoon Arrowhead zeggen, Jan. Let u overigens wel even op als u na een dagje stevig Budweiser indrinken het stadion wilt betreden. Kiest u vooral het juiste stadion, anders zit u in het naastgelegen Kaufmann stadion naar een baseballwedstrijd te gapen.

Die bak rechts moet u dus hebben. Genoeg plek voor de Avis rent-a-car trouwens.

Het Arrowhead, waar op andere dagen de Kansas City Chiefs hun American Football kunsten vertonen, kan zo’n 76.000 toeschouwers herbergen. Dan mag u zelf raden hoe vol Arrowhead zal zitten bij Nederland-Tunesië. In de natte droom van FIFA-oppergod Infantino zullen er mensen teleurgesteld aan de poorten staan en zich op de zwarte kaartjesmarkt moeten storten om alsnog die ene laatste zitplaats te bemachtigen. Nou, ik denk persoonlijk dat u op het gemak een plekje kunt uitkiezen. Kunt u tenminste rustig de klomp ophouden zonder door uw achterbuurman of -vrouw voor cheesehead te worden uitgemaakt.

Maar de wedstrijd duurt natuurlijk maar 90 minuten, dus wat kan u dat stadion nou helemaal schelen? De stad in dus.
Ik zal het maar gelijk eerlijk zeggen: in dat hele Kansas City in Missouri is eigenlijk geen ene moer te beleven. Ik heb geen flauw benul hoe het er aan de andere kant van de grens in Kansas City in Kansas aan toe gaat, maar saaier kan het er niet wezen. U bent gewaarschuwd. Maar Sierd zou Sierd niet zijn, als er niet toch een paar hotspots gevonden waren. U kent mij inmiddels.

Kansas City kent een paar leuke historische stadswijken. Natuurlijk is geen Oranje-klomp geïnteresseerd in cultuur, we blijven tenslotte Barbaren, dus gaan we op zoek naar eten, drinken en ander Amerikaans vertier. Komen we vanzelf straks toch in een van die wijken terecht, als u tenminste van jazz houdt. Nee? Doet u dat dan op het eind van de avond, als u het verschil niet meer hoort tussen Wynton Marsalis en Kleintje Pils.

Eerst maar eens wat eten. We beginnen in restaurant Besos Y Abrazos aan 1323 Walnut Street in het downtown Power & Light District. Natuurlijk houdt u van vlees (anders blijft u gewoon lekker thuis bij het bier en de chips): het hoofdgerecht is hier altijd veel en vooral vlees. Rustig aan dus met de tapas vooraf (en met de mezcal en de tequilas) en een stretchbroek aantrekken. Hou ook een gaatje voor het nagerecht en bestel bij Julio (naar zeggen een volle neef van mijn goede Real-vriend van vroeger Juuuulio Baptista!!) een “pina carmelizada”. Natuurlijk een paar flesjes van die robuuste Cusqueña erbij en klaar is Sierd.

Voor de klompendansers die hun geld liever uitgeven aan drank en vrouwen, kan ik u Howl at the Moon aan 1334 Grand Boulevard aanbevelen. Bezorgt ook op de Oranje Camping (is die er trouwens al?), dus de klomp kan op blijven.

Maar ook een hapje bij County Road Ice House aan 100 East 14th Street (ja, we zijn in Amerika, mensen) is niet te versmaden. Niet eens zozeer vanwege het opgediende eten (variërend van broodjes hamburger met een soort van behanglijm als “special sauce” tot aan de “house specialty”: spareribs, waarbij het woord ribs wel heel letterlijk wordt genomen (alsof je aan een skelet zit te kluiven)), maar wel vanwege het bedienend personeel. De Cypriotische inzending bij het huidige Eurovisie Songfestival van dit jaar komt nog het meest in de buurt wat betreft het bedienend personeel. Het kan er dan ook nog wel eens een latertje worden…….

Het nachtleven in Kansas is met geen pen te beschrijven. Daar begin ik dus ook niet aan. Ondergaat u het lekker zelf. Natuurlijk wel een paar tips: de beste buurten om de bloemetjes buiten te zetten (maar dan wel zonder klomp op het hoofd of aan de voeten) zijn het gebied rond Westport Road (voor nachtvertier op niveau), het Crossroads Arts District, met name rond East 18th Street (vraag naar “Kata Nori Hand Roll Bar”) en het 18th and Vine Historic District (de eerdergenoemde buurt voor de jazzliefhebber)

De favoriet van Sierd? El Pulgarcito (als ze tenminste nog niet door ICE op de boot zijn gezet) in 18th and Vine. Heerlijke Salvadoraanse Ron Cihuatans, Guaros en voor de liefhebber een blond schuimende Antarctica. En van die mevrouwen achter de bar krijg je ook dorst…..
Voor de uurtjes daarna zoekt u het vervolgens maar lekker zelf uit, al zeg ik alleen maar “Green Lady Lounge”….. als u toch in het Crossroads Arts District bent…… Maar let op dat u de aftrap niet mist.

Had ik u ook nog een stukje beloofd over onze Oranje jongens in Kansas City. Nou, ik kan u verzekeren, die gaan hier geen wilde avonturen beleven. Die hoeven de deur niet eens uit om zich te vervelen. De KNVB vakantiecommissie is er in geslaagd om een hotel te vinden, waar zelfs de meest droeve vertegenwoordiger in tandenborstels of inlegkruisjes nog geen 2 nachten zou willen verblijven. Dan mag je als topvoetballer een WK gaan spelen, wat het hoogtepunt van je carriere moet betekenen, word je door je baas in een grauwgrijze betonkolos midden in een woonwijk gestopt. Uitzicht op parkeerplaatsen en omringende kantoorwolkenkrabbers, een kleurloos interieur met als hoofdtinten grijs en beige, GEEN ZWEMBAD (het is daar in juni een graadje of 40, dames en heren van de voetbalbond) en geen regenpijp te bekennen om te ontsnappen naar downtown Kansas om daar de tips van El Sierd eens op waarheid te onderzoeken.

De basis voor een vroege uitschakeling is gelegd. Kent u die klassieker van de band Kansas? Daar gaat de wereldtitel, als ‘Dust in the wind’.
Ik veronderstel dat de bondsbonzen van de KNVB zichzelf een ander etablissement (met zwembad en veel bar) hebben toebedacht.

Maar goed, u speelt een toto en verwacht toch nog iets van nuttige informatie van uw favoriete ex-analist.
In Kansas is het op 25 juni om 19 uur in de vroege avond dus Tunesië-Nederland. Al is het bij u dan al ruimschoots bedtijd, dus dat wordt het wekkertje zetten. Vult u maar een moeizaam gelijkspelletje in tegen die jankerds en doorrollers uit Noord-Afrika. Gaat Nederland misschien nog net als nummer drie door.
Nou ja, u ziet maar.

Het wordt hoe dan ook een afzakkertje in El Pulgarcito.

Koekoek!!!