1966 – Pak Doo Ik
Kent u hem nog? Pak Doo Ik. De Noordkoreaan die in één klap wereldberoemd wordt door zijn 1-0 tegen Italië, waardoor het grote Italië al in de poulefase wordt uitgeschakeld. Door Noord-Korea dus. Ook toen al gitzwarte tijden voor de Azzurri.
Na terugkomst in Noord-Korea wordt Pak Doo Ik onderscheiden en gepromoveerd van sergeant tot kolonel in het leger. Niet gek voor een balletje tussen de palen.
Niemand had ooit van geen enkele speler van Noord-Korea gehoord, maar het Engelse publiek sloot ze in de armen. In speelstad Middlesborough, waar de Koreanen alle drie hun poulewedstrijden speelden, wordt nog steeds met vertedering over hen gesproken.
Ook in de kwartfinale dreigt een enorme sensatie. De aanvallers van Noord-Korea wervelen door de Portugese defensie. Na 25 minuten staat Noord-Korea met 3-0 voor en staan ze zomaar met één Noordkoreaans been in de halve finale van een WK voetbal. Maar dan besluit de grote Eusebio, de uiteindelijke topscorer van het toernooi, dat het zo mooi genoeg is geweest: binnen 30 minuten scoort hij 4x. De wedstrijd eindigt uiteindelijk in 5-3 voor Portugal, maar de Noord-Koreanen keren als helden huiswaarts. En dat betekent wat, hoor, in het land van toen nog Kim Il-Sung.

1970 – Partido del Siglo
De halve finale tussen West-Duitsland en Italië staat bekend als de Wedstrijd van de eeuw. In het Aztekenstadion in Mexico-Stad (binnenkort weer meerdere malen te zien in dit WK-theater) zien ruim honderdduizend toeschouwers Italië winnen met 4-3; vijf van de zeven doelpunten vallen in de verlenging!
Op een muur in het immense Azteken-stadion staat het bewijs op een plaquette en in Italië zijn er hele boeken volgeschreven over de Partita del secolo. De wedstrijd van de eeuw dus. Zelfs de Duitsers spreken van het Jahrhundertspiel en ruimen in het nationale voetbalmuseum in Dortmund een hele wand in voor die halve finale van het WK.

Het bijzondere aan de wedstrijd is dat alles zich zo’n beetje afspeelt in de verlenging. De wedstrijd kabbelt zo’n beetje voort na de openingstreffer van Roberto Boninsegna, voor zover halve finales van een WK kunnen voortkabbelen. En als Duitsland in 1970 nog niet de reputatie had van het land dat altijd scoort in de laatste minuut, dan begint dat voetbalcliché precies dan een bepaalde vorm aan te nemen. Het is Karl-Heinz Schnellinger namelijk die West-Duitsland in leven houdt in de laatste minuut van de reguliere speeltijd. Het is voor Italië pas de tweede tegengoal van het toernooi (zie daar het tweede, maar inmiddels ruimschoots achterhaalde, voetbalcliché).
En dan komt dus die legendarische verlenging waarbij spelers bij voorbaat al op apegapen liggen. De Mexicaanse mussen vallen namelijk door de hitte bevangen van het dak. Neem Franz Beckenbauer. De sierlijke verdediger speelt door met een gebroken sleutelbeen en met zijn arm in een mitella. De twee wissels (voor het eerst toegestaan op een WK, net als gele en rode kaarten) zijn al verbruikt, dus Der Kaiser moet door.

In het bloedhete Mexico-stad zien de meer dan honderdduizend toeschouwers dat de doelpunten opeens vallen als rijpe appelen. Even denkt West-Duitsland de wereldtitel voor het grijpen te hebben maar Europees kampioen Italië trekt alsnog aan het langste eind: 1-2, 2-2, 3-2, 3-3 en uiteindelijk 4-3.

Dat de finale van het WK daarna wordt verloren van het Brazilië van Pelé is in Italië inmiddels volledig geaccepteerd. Wereldkampioen worden ze daarna immers nog twee keer (1982 en 2006). En die plaquette op het Azteken-stadion gaat nooit meer weg. Het is aan de Italiaanse voetballers van de 21ste eeuw om ook ooit zo’n wedstrijd van de eeuw voort te brengen. Maar u weet, dat zou nog wel eens een hele poos kunnen duren ……
Gewoon hieronder klikken op ‘Bekijken op YouTube’ en genieten!

1970 – In het land der blinden……
Een van de belangrijkste spelers in het team van wereldkampioen Brazilië in 1970 is aanvaller Tostao. Samen met Pele vormt hij het centrale aanvalskoppel. Hij scoort 3 goals en geeft 3 assists. Tot zover niets bijzonders. Echter…..Tostao heeft maar zicht met 1 oog!! Eind 1969 heeft hij tijdens een competitiewedstrijd een bal keihard in het gezicht gekregen en daarna ziet hij niets meer met dat ene oog. In het voorjaar wordt hij geopereerd, heel Brazilie houdt de adem in, maar de operatie lijkt geslaagd. Tot hij vlak voor het toernooi op een ochtend wakker wordt met een (hou je vast) bloedend oog en met dat oog ook niets meer kan zien. De keus is duidelijk: opnieuw opereren en het WK missen of met 1 oog het WK spelen. De voetballer in Tostao maakt de enig mogelijke keuze en de rest is geschiedenis. En naast de wereldtitel is er nog meer goed nieuws voor ‘De witte Pele’: zijn oog herstelt bijna volledig, alleen een brilletje is vanaf dan noodzakelijk.

1978 – Hoezo thuisvoordeel? (deel zoveel)
In 1978 is het Argentijnse generaalsregime van Jorge Videla er alles, maar dan ook alles, aan gelegen om de wereldtitel in eigen huis te houden. Samen met zijn “goede vriend” FIFA-baas Joao Havelange, wordt ervoor gezorgd dat er bij de wedstrijden van Argentinië scheidrechters worden aangesteld, die in voorkomende gevallen best de “verkeerde” kant op willen kijken. Zo dreigt Argentinië in haar openingswedstrijd tegen het talentrijke Hongarije in de problemen te komen. Gelukkig worden die door de dienstdoende man in het zwart, de Portugees Garrido, “daadkrachtig” voorkomen: in de slotfase geeft hij om onduidelijke redenen een rode kaart aan de Hongaren Toroczik en Nyilasi. Argentinië wint vervolgens moeizaam met 2-1.
Tijdens dit toernooi worden er geen kwart- of halve finales gespeeld, maar in 2 poules van 4 landen wordt om de finaleplaatsen gespeeld. Na 2 gespeelde wedstrijden blijkt dat de laatste wedstrijden in de poule van Argentinië bepalend zijn. Tot ieders verbazing besluit de organisatie plotseling af te wijken van de regel dat de laatste wedstrijden tegelijkertijd gespeeld moeten worden. De wedstrijd van concurrent Brazilië wordt vervroegd naar het middaguur, terwijl de Argentijnen ’s avonds mogen aftrappen. Met als gevolg dat de Argentijnen precies weten met hoeveel doelpunten er gewonnen dient te worden. Als reden wordt opgegeven dat er op deze manier meer mensen zullen kunnen “genieten” van beide wedstrijden. Tja……
Die middag wordt duidelijk dat Argentinië met flinke cijfers van Peru zal moeten winnen om zich te plaatsen voor de finale. Geen probleem. Keeper Ramon Quiroga en verdediger Rodolfo Manzo van Peru zijn tenslotte beiden geboren in Argentinië en voor een prettige vergoeding best bereid iets minder hard te lopen of te duiken dan in voorgaande wedstrijden. Daarnaast worden er ijlings een paar andere deals op hoog politiek niveau gesloten: een paar maanden na het WK ontvangt Peru een enorme lading graan van Argentinië en neemt Argentinië een aantal Peruviaanse dissidenten over om die vervolgens spoorloos in een Argentijnse kerker te laten verdwijnen. Vriendendienst.
Ook zal er altijd een raadselachtige zweem blijven hangen rond het vliegtuigongeluk dat een aantal jaren later plaatsvindt op een binnenlandse vlucht in Peru en waarbij een groot deel van de betrokken Peruviaanse spelers uit 1978 om het leven komt……het geheim van die avond in 1978 voor altijd met zich meenemend het graf in.
Hoe dan ook, Argentinië wint die avond met 6-0 en plaatst zich zo voor de WK-finale in eigen land tegen Nederland. En wij maar denken dat Rob Rensenbrink ons wereldkampioen had kunnen maken door niet tegen, maar langs de paal in het doel te schieten……Dat geloof je toch zeker niet zelf?? Blessuretijd is tenslotte een rekbaar begrip, zeker tijdens een WK-finale tegen en in Argentinië….

1982 – Kiele, kiele Koeweit
Koeweit is bepaald geen hoogvlieger als het om voetbal gaat. Wonder boven wonder kwalificeert het oliestaatje zich wel voor het WK van 1982. Verrassenderwijs beginnen ze het WK met een 1-1 gelijkspel tegen Tsjechoslowakije. In de 2e wedstrijd tegen Frankrijk worden de oliebaronnen weer op hun plek gezet. Tien minuten voor tijd staan ze met 3-1 achter als de Franse middenvelder Alain Giresse er 4-1 van maakt. De spelers van Koeweit zijn echter woest en protesteren heftig, omdat ze menen vlak vóór het doelpunt een fluitje van de scheidsrechter te hebben gehoord. Druk gebarend proberen ze hun punt te maken bij de Russische leidsman Stupar. Als dit niets lijkt uit te halen, verplaatst hun aandacht zich naar de tribune. Op de eretribune bevindt zich namelijk Sjeik Fahid Al-Ahmad Al-Sabah, een van de leiders van het steenrijke oliestaatje. Met weidse armgebaren gebaart de Sjeik dat de Koeweiti’s het veld moeten verlaten. Als hem dat te lang duurt neemt hij het heft in eigen hand. Met veel vertoon, in zijn witte gewaad en met de bekende theedoek om zijn hoofd daalt hij af tot op het veld. Omgeven door veiligheidsmensen en locale politie spreekt hij “zijn” spelers toe en met een niets verhullende blik naar Stupar, vergezeld van een ongetwijfeld vloeiende Koeweitse scheldkanonnade, maakt hij duidelijk dat hij geen genoegen neemt met de 4-1 tussenstand. Nadat het rumoer wat is weggeëbd, is het vervolgens de beurt aan de Fransen om in woede te ontsteken. Tot ieders verbazing keurt de scheidsrechter van dienst het Franse doelpunt alsnog af en hervat de wedstrijd met een scheidsrechtersbal. Tevreden zoekt de sjeik zijn pluche zetel op de tribune weer op. Wellicht was het geen scheldkanonnade tegen Stupar, maar een toezegging voor een levenlang gratis benzine, wie zal het zeggen.

Helaas voor Sjeik Fahid Al-Ahmad Al-Sabah en de Koeweiti’s weten de Fransen een paar minuten later alsnog de 4-1 te scoren. De Koeweiti’s druipen een wedstrijd later roemloos af terug naar de woestijn om er, althans op voetbalgebied, nooit meer uit tevoorschijn te komen. Neemt niet weg dat zij voor een van de meest hilarische momenten uit de WK geschiedenis hebben gezorgd.

1990 – Schwalbe
In de kwalificatiereeks voor het WK 1990 speelt Chili in oktober 1989 de beslissende kwalificatiewedstrijd in het Maracana stadion in Rio tegen Brazilië. Chili heeft aan een gelijkspel genoeg om zich te plaatsen. Na 70 minuten is de stand 1-0 in het voordeel van Brazilië als er vanaf de tribunes wat vuurwerk in het doelgebied bij Rojas wordt gegooid.

Rojas stort ter aarde en blijkt een forse hoofdwond door het vuurwerk te hebben opgelopen. De emoties lopen hoog op. De Chilenen durven niet meer verder te spelen en er rest de scheidsrechter niets anders dan de wedstrijd te staken. Ondertussen wordt de hevig bloedende Rojas per brancard van het veld gedragen.

Wat nu? Moet Brazilië worden gediskwalificeerd en Chili daardoor geplaatst voor het WK 1990? In de dagen na de wedstrijd worden om te beginnen de tv-beelden grondig bestudeerd en tot ieders grote verbazing blijkt Rojas helemaal niet getroffen te worden door het vuurwerk. Maar hoe komt hij dan aan die bloedende hoofdwond? Er worden gespecialiseerde video-analisten bijgehaald en dan komt de bizarre waarheid boven water: Rojas heeft zichzelf met een in zijn handschoen verstopt scheermesje verwond, zodra het vuurwerk werd gegooid. Op deze manier hoopte hij Chili alsnog naar het WK te loodsen. Helaas. Rojas wordt voor het leven geschorst en Chili wordt uitgesloten van deelname aan de kwalificatie voor het WK 1994. En oh ja, de wedstrijd wordt met 2-0 winst voor Brazilië achter de groene tafel beslist.

2006 – Zo gaat dat daar
In de Afrikaanse kwalificatiereeks voor het WK 2006 is er een echte “poule des doods”: Egypte, Kameroen en Ivoorkust strijden in groep 4 (met nog 3 andere bij voorbaat kansloze landen) om slechts 1 ticket voor het WK in Duitsland.
Het is lang spannend, maar 2 wedstrijden voor het einde valt Egypte af en spitst de strijd zich toe op een onderling duel tussen Kameroen en Ivoorkust. Met nog 2 wedstrijden te gaan heeft Ivoorkust een voorsprong van 2 punten. Als een na laatste wedstrijd staat de kraker Ivoorkust-Kameroen op het menu. Thuisvoordeel en 2 punten voorsprong, Ivoorkust kan zich op 4 september plaatsen voor het WK door van Kameroen te winnen. Maar ook een punt zal genoeg zijn, de laatste wedstrijd voor Ivoorkust is tegen het zwakke Soedan, een garantie voor de 3 benodigde punten.
De wedstrijd in een uitpuilend stadion in Abidjan is een ware thriller. Het spel golft op en neer, er zijn kansen over en weer, de Afrikaanse tackles zijn niet van de lucht en vlak voor tijd staat het 2-2. Een prima resultaat voor Ivoorkust, maar niet voor Kameroen. Het moet winnen. De laatste 5 minuten spelen zich dan ook af voor het doel van Ivoorkust. Met nog 2 minuten te gaan belandt de bal buiten het strafschopgebied voor de voeten van verdediger Pierre Womé. Op goed geluk schiet hij op doel en tot zijn grote vreugde en die van het hele land Kameroen slaat de bal als een granaat in de bovenhoek: 2-3 voor Kameroen!! Het WK is binnen handbereik.
Pierre Womé wordt op de schouders van het veld gedragen: hij is held voor het leven in Kameroen. Zo gaat dat daar….
De supporters willen hem bedanken voor zijn heldendaad. De vrouw van Womé wil al heel lang een eigen kapsalon beginnen. De supporters besluiten daarop om in het centrum van hoofdstad Yaounde eigenhandig een leegstaand winkelpand te verbouwen tot kapsalon. Als dank voor de heldendaad van haar Pierre heeft Maria Womé 3 weken later haar eigen kapsalon. Zo gaat dat daar ….

Een maand later speelt Kameroen voor eigen publiek de laatste kwalificatiewedstrijd tegen het al uitgeschakelde Egypte. Omdat Ivoorkust ongetwijfeld 3 punten gaat ophalen bij het zwakke Soedan, is een overwinning wel vereist.
Het wordt een nerveuze wedstrijd, zoals wel vaker in dit soort duels. Gelukkig komt Kameroen in de 1e helft op 1-0, niets aan het handje dus. Maar dan slaat het noodlot toe: ruim 10 minuten voor tijd valt uit het niets de Egyptische gelijkmaker. En ineens tikt de klok niet meer in het voordeel van Kameroen. De minuten tikken veel te snel weg, de blessuretijd breekt aan, Kameroen is wanhopig. Het zal toch niet? Maar gelukkig speelt Kameroen thuis en onder druk van het uitzinnige publiek raakt de scheidsrechter steeds meer doordrongen van de belangen. Plotseling wijst hij na een onschuldig duel naar de strafschopstip. Het is de 94e minuut. Het stadion wordt afgebroken, het grote volksfeest kan beginnen, Kameroen gaat toch naar het WK.
Maar wie moet de strafschop nemen? Dat kan er maar één zijn: de aangewezen man is Pierre Womé, held voor het leven immers sinds vorige maand. Ondanks de druk blijft Womé rustig en stuurt hij de Egyptische keeper de verkeerde hoek in om de bal vervolgens…… op de paal te schieten. De scheidsrechter kan niet anders dan daarna affluiten: 1-1 en Kameroen gaat niet naar het WK…..
Die nacht brandt de gloednieuwe kapsalon van Maria Womé af…….Zo gaat dat daar.

Engeland was uiteraard de torenhoge favoriet bij het WK van 1950 (althans, dat vonden ze zelf). De uitvinders van het voetbal zouden de Jules Rimet Cup wel even gaan ophalen in Brazilie. Hoe anders liep het. En het ergste was: Engeland werd niet uitgeschakeld door een van de andere “grootheden”, maar door het nietige Amerika, een dwerg op voetbalgebied, zeg maar een soort San Marino, dat zich uiterst verrassend had weten te kwalificeren. In de laatste poulewedstrijd verloren de Britten met 0-1 van de USA, waardoor Spanje doorging en Engeland naar huis mocht.
De uitslag was zo onwaarschijnlijk dat Britse kranten de volgende dag berichten van een 10-1 overwinning voor Engeland. Er zou ongetwijfeld een typefout zijn gemaakt in het betreffende telex bericht, iemand was een 1 vergeten voor de nul te typen.

Held van de dag? Joe Gaetjens, een bordenwasser/student uit New York van Haïtiaanse komaf, een absolute antiheld. Nooit meer werd na deze wedstrijd iets van hem vernomen op voetbalgebied, maar hij zorgde wel voor een van de allergrootste sensaties uit de WK geschiedenis.

Joe Gaetjens (rechts) heeft zojuist de bal langs de verbouwereerde goalie Bert Williams gekopt.

Maar held of niet, het liep slecht met Joe af. Hij keerde terug naar Haïti, waar roerige tijden onder het bewind van Papa Doc Chevalier aanbraken. Omdat de broers van Joe politiek actief waren tegen Duvalier, besloot Papa Doc de hele familie Gaetjens voor het gemak dan maar uit te moorden. En zo gebeurde het dus dat Joe Gaetjens in 1964 door 2 Tontons Macoutes (de doodseskaders van Duvalier) in een auto werd gesleurd en nooit meer werd terug gevonden. Twee jaar later werd Engeland alsnog wereldkampioen; o ironie!

Naast het nietige Amerika had er aan het WK 1950 trouwens nog een ander “San Marino” behoren mee te doen.
Het voetbalontwikkelingsland India had zich zeer verrassend voor het eerst gekwalificeerd voor het WK. Maar niet op Nikes, Adidassen of Puma’s, maar gewoon op blote voeten! Dat ging de Infantino’s van die tijd toch echt te ver. En dus kregen de Indiërs het voorschrift om op het eindtoernooi met schoenen aan te voetballen. Dat weigerden ze en dus trokken de trotse Indiërs zich (met opgeheven hoofd) terug. Het wachten op een WK optreden van India duurt tot de dag van vandaag. En kan nog wel even duren……

Het WK in Brazilië van 1950 is in de eindfase van het toernooi beland en iedereen is er zeker van: het thuisland wordt wereldkampioen. In 1950 is er niet één finalewedstrijd, maar spelen vier ploegen in een eindpoule één maal tegen elke tegenstander. Wie bovenaan eindigt is wereldkampioen. Brazilië heeft wedstrijden tegen Spanje en Zweden met overmacht gewonnen en heeft aan een gelijkspel tegen Uruguay genoeg. Buurland Uruguay won nipt van Zweden, maar speelde gelijk tegen Spanje. Het moet dus winnen van Brazilië.
Maar geen mens die daar op rekent. Naar schatting 200.000 toeschouwers zitten klaar in het speciaal voor het toernooi gebouwde Maracana-stadion in Rio, voor wat eigenlijk een finale is. Een Braziliaanse krant noemt Brazilië voor de wedstrijd op haar voorpagina al de wereldkampioen. De FIFA-president, de Fransman Jules Rimet, heeft al een toespraak in het Portugees voorbereid. Er zijn door de Braziliaanse bond al gesigneerde medailles gemaakt voor de Brazilianen, terwijl fans gretig T-shirts kopen met de opdruk: Brazilië kampioen.
Het gaat goed tot in de tweede helft. Nadat Brazilië op voorsprong is gekomen door Friaça, scoort Juan Alberto Schiaffino voor Uruguay. Geen probleem nog voor Brazilië, het wordt met deze tussenstand nog steeds wereldkampioen. Maar Maracana valt stil als de Uruguayaanse aanvaller Alcides Ghiggia de 1-2 binnenschiet, met nog maar 11 minuten te spelen. Het al vooraf bepaalde scenario, waaraan niemand ook maar een seconde twijfelde, moet de prullenbak in. Brazilië komt niet meer tot scoren.

Alcides Ghiggia heeft doelman Barbosa verrast met een schot in de korte hoek.

De verslagenheid onder de Brazilianen is groot en dat duurt voort tot de dag van vandaag. Veel Brazilianen kunnen het niet verkroppen dat ze verliezen van de lokale rivaal. Het land is in rouw. Diverse fans plegen zelfmoord door van de tribune af te springen. De Braziliaanse schrijver Nelson Rodrigues omschrijft de tragedie als “onze catastrofe, ons Hiroshima”. Brazilië speelt sindsdien ook niet meer in het witte tenue van de finale. Sindsdien gebruikt het land het gele shirt met groene strepen en blauwe broek. Door de Maracanazo, de klap van het Maracana, hebben vooral oudere Brazilianen een bloedhekel aan Uruguay.

Dat het een nationaal trauma wordt, is vooral rampzalig voor de Braziliaanse keeper van dienst, Moacir Barbosa. De doelman wordt tot zijn dood achtervolgd door de wedstrijd. Omdat hij de schuld krijgt voor het tweede tegendoelpunt, wordt hij de nationale pispaal. ‘Dit is de man die Brazilië aan het huilen maakte’, hoort hij twintig jaar nadien een moeder tegen haar zoon zeggen. Met haar vinger wijst ze naar Barbosa.
‘In Brazilië is de maximum straf 30 jaar, ik heb levenslang gekregen’, zou hij vlak voor zijn dood gezegd hebben. Als hij in 1963 als een soort van aandenken een van de oude doelpalen uit het Maracana kado krijgt, neemt hij hem mee naar huis en verbrandt hem in zijn achtertuin.
Gevraagd aan wie hij een eventuele wereldtitel in 2026 zou opdragen, weigert de huidige Braziliaanse doelman Alisson Becker elk commentaar, bang als hij is om de vloek van Barbosa over zichzelf en de Goddelijke Kanaries af te roepen.

Toen Italië nog wel meedeed……
In tegenstelling tot de huidige toernooien, moest Italie zich als thuisland ook kwalificeren voor het toernooi van 1934. Het moest daarvoor Griekenland in een dubbele confrontatie zien te verslaan. Om het risico op uitschakeling te vermijden, besloten de Italianen echter de portemonnee te trekken. Zoals bekend zijn Grieken ook niet vies van een dubieus financieel handeltje. Na het betalen van een forse som Lires (of Drachmes zo u wilt) aan de Griekse voetbalbond trokken de Grieken zich “geheel vrijwillig” terug met als excuus dat men over te weinig spelers van voldoende kwaliteit beschikte. Italie was geplaatst voor het toernooi in eigen land en in Athene werd begonnen met de bouw van een gloednieuw bondsbureau…..Hoezo thuisvoordeel?
Misschien was het ook deze keer verstandig geweest om een dikke cheque uit te schrijven, het bondskantoor in Bosnië Herzegovina kan ook wel een likje verf gebruiken…..

In de Squadra Azzurra bevonden zich nogal wat spelers, die van geboorte geen Italiaan waren. Dat de regels voor het thuisland “soepel” werden gehanteerd, blijkt wel uit het volgende. Volgens het FIFA-reglement mochten buitenlandse spelers alleen in het nationale team worden opgenomen, als zij op zijn minst drie jaar lang niet gespeeld hadden in een internationale wedstrijd van een ander land en als zij minstens drie jaar in hun nieuwe “vaderland” woonden. De Italianen trokken zich niets aan van deze regel.

• De Argentijn Monti had in 1932 nog gespeeld voor Argentinië
• De Braziliaan Guarisi woonde pas een jaar in Italië
• Guaita speelde in 1933 nog voor Argentinië en zelfs nu nog voor een lokale Argentijnse ploeg.
• De Maria was de vierde speler, die met Argentinië in 1932 nog tegen Paraguay had gespeeld.

Volop redenen om Italie dus te diskwalificeren, maar de Infantino’s van die tijd knepen voor het gemak een oogje toe. Er is weinig veranderd in een kleine eeuw tijd….. Hoezo thuisvoordeel?

In de kwartfinale speelden de Italianen in een enorme schoppartij met 1-1 gelijk tegen de Spanjaarden. Niks verlenging, niks strafschoppen, gewoon de volgende dag nog een keer spelen. Laat Infantino het niet horen, zitten we straks met 115 wedstrijden……
In die replay de volgende middag werden de Italianen opzichtig geholpen door de Zwitserse fluitist Mercel. Een zwaar gehavend Spanje, het gevolg van de schoppartij van de dag ervoor, was kansloos onder het tevreden toeziende oog van dictator Benito Mussolini. Hoezo thuisvoordeel? Een week later werd de heer Mercel door zijn eigen Zwitserse voetbalbond voor het leven geschorst.

Voorafgaand aan de halve finale tegen het Wunderteam van Oostenrijk werd de scheidsrechter van dienst voor die halve finale, de Zweed Eklind, uitgenodigd bij de grote leider Mussolini thuis voor een copieus diner en dito avond. De hem aangeboden geneugten des levens lieten de Zweed bepaald niet onberoerd. Met Eklind als opvallende 12^e man versloegen de Italianen Oostenrijk in de halve finale met 1-0. Hoezo thuisvoordeel?

Als beloning kreeg de Zweed vervolgens ook de finale toebedeeld…… die Italie uiteraard ook won van Tsjechoslowakije. Dat kon niet meer missen. Mussolini had zijn zin, Italië werd ter meerdere eer en glorie van Il Duce wereldkampioen. Laat Donald J. het maar niet horen……