Ze zijn weer begonnen, hoor. Met nog een week of drie te gaan tot de aftrap van het WK, beginnen de eerste Oranje bespiegelingen en voorbeschouwingen mijn beeldbuis alweer voor een groot deel te vullen. Ik zag zelfs een paar van mijn collega’s (alhoewel, collega’s? Ik zit niet in de entertainment business) het goed voor elkaar hebben ergens op Curacao. Johan Derksen in een Hawaï-shirt, er is een ondergrens, mensen. Op de inhoud hebben ze daar aan tafel die ondergrens trouwens al lang en breed achter zich gelaten, maar nu ook de vakantiekoffer open wordt getrokken, vrees ik het ergste. Het lijkt wel een suf bedrijfsuitje.

Maar enige jaloezie is mij niet vreemd in deze. Noch de NOS, noch Ziggo vond het ooit nodig om mij 2 maanden lang op een tropisch eiland te parkeren om vandaar mijn kijk op de (voetbal)wereld met u te delen. Terwijl ik toch over een ruime collectie stijlvolle zomerkledij beschik, gezien mijn voorliefde voor de Spaanse costa’s. Ja, 2014 in Brazilië was dan wel een hoogtepunt caipirinha-technisch gezien, maar tussendoor moest er ook nog hard gewerkt en veel gereisd worden. Nou, daar hebben de Grote Drie aan die tafel daar in Curacao geen last van, kan ik u melden.

Maar daar wilde ik het niet met u over hebben. We zijn namelijk weer begonnen aan het 2-jaarlijkse nationale tijdverdrijf ‘Oranje ophemelen’. Als ik alle gebazel naast elkaar leg en bij elkaar optel, dan lijkt de kans toch wederom erg groot dat wij met Frankrijk of Spanje samen gaan strijden om de hoofdprijs op zondag 19 juli. De vraag wordt al aan de Oranje matadoren gesteld of ze de hand van de heer Trump wel zullen schudden bij overhandiging van de bokaal. Nog ruim 3 weken en we beginnen nu al massaal door te slaan.

Heeft u de vermoedelijke Oranje selectie wel eens bekeken en gezien hoeveel geblesseerden, half-invalide of reservebank warmhoudende vedetten ons nationale keurkorps telt? Jazeker, de meesten zijn lid van een beroemde vereniging, maar dat is allemaal op papier, he. Wie zijn nou echt grote meneren in het internationale voetbal, wie kent het klappen van de WK-zweep en wie komt in een onoverwinnelijke flow bij zijn club vandaan? Nou, zegt u het maar.

Of zal ik het maar zeggen? We hebben geen Courtois of Neuer op doel, we hebben een stuk of 12 clubbankzitters, voor wie 90 minuten iets uit een ver verleden lijkt, we hebben een stuk of 5 spelers die nog meer of minder in de lappenmand zitten, we hebben een kwartet Liverpudlians die met hangende pootjes uit de Premier League komen kruipen en dan hebben we on top of alles ook nog Wout Weghorst.
Denzel blijft natuurlijk altijd Denzel en dat Brobbey en Malen een geweldig seizoen hebben en op een oranje wolk aankomen in Zeist, is leuk voor het privé plakboek, maar niet genoeg voor een wereldtitel, zeg maar.
En denkt u nou echt dat er ook maar 1 tegenstander wakker ligt van al die haarbandjes, plakplaatjes, ingeweven kapseltjes en stoere sportschooltorso’s?

Nee, er is maar één oplossing. Ëén optie die onze tegenstanders op voorhand de stuipen op het lijf jaagt, één optie die ons ondanks alles toch naar die wereldtitel kan leiden. Een oplossing die zo Nederlands is, dat elke tegenstander op voorhand de schrik in de benen slaat.
Vol diep ontzag en respect wordt er in het buitenland nog altijd aangekeken tegen Hollandse Helden als Piet Heijn, Michiel de Ruyter, Johan de Witt, Abel Tasman, Jaap Eden, Ard Schenk, Reinier Paping en Joop Zoetemelk.
Tegen Hollandse voetbalmatadoren als Faas Wilkes, Abe Lenstra, Kick Wilstra, Roel Dijkstra, Rob Ridder en Voltreffer Vick.
Mannen van stavast en toonbeeld van onoverwinnelijkheid. Dat toonbeeld van Hollands Glorie hebben we nodig. En dat hebben we gewoon rondlopen op onze nationale velden, al vanaf zijn vroege jeugd.
Klik op de afbeelding hieronder en ga terug naar 2018.

En dit ventje moet onze bondscoach dus gewoon meenemen en vanaf het begin opstellen tussen al die voetbalmiljonairs.
Want met dit soort mannen is het kleine Nederland groot geworden in de grote-boze-mensenwereld. Te land, ter zee, in de lucht en op de groene mat.
Kees Smit moet in de basis!!

En zeg nou zelf, mijnheer Koeman: als 2 druppels water toch?

Het zal u inmiddels niet zijn ontgaan dat uw jarenlange Toto Arie analist/columnist de pen aan Maarten (lees: Wytse) heeft gegeven. De jaren gaan ook voor uw schrijvend geweten tellen. Links en rechts in worden gehaald door de jongere generatie buikspreekpoppen is een harde reality-check. Daarnaast helpt een verbanning naar bezemkast 4 in de Ziggo studio voor het live verslag doen van Deportivo Alaves-Real Oviedo op de late maandagavond ook niet mee om het zelfvertrouwen eens een flinke boost te geven. Je vocaal uitsloven voor een kijkerspubliek van 3 cijfers doet deze jongen dan dus ook niet meer. Namen en rugnummers kunt u van me krijgen, maar daar houdt het dan wel mee op. Ik ben gekke Henkie niet (niet jij, Henk, mocht je aan deze toto deelnemen).

Nu de agenda zo naar het einde van het voetbalseizoen leeg begint te raken en er verder geen hoogtepunten meer op mijn verslaggeversweg liggen (al begrijp ik dat collega Schildkamp de bezemkast gaat inwisselen voor een Caraïbisch WK-avontuurtje, dus wie weet wat er toch nog op mijn pad komt de komende weken), heb ik de vertrouwde Samsonite maar weer eens volgegooid, zodat uw analist heerlijk van het nietsdoen aan het genieten is aan zijn geliefde Spaanse costa. Het hoofd moet leeg, er moeten knopen worden doorgehakt over de journalistieke toekomst. Als die er nog is tenminste. En hoe kan dat nou beter dan op een zonovergoten terras (maar wel onder een parasolletje, he, El Sierd kent zijn plek) met als uitzicht een ijskoude Viña Mayor Rueda Verdejo, vergezeld van een passende tabla de queso y embutidos. Dan heb je aan mij geen kind meer.

Maar ja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Of het nou de Verdejo is of de vrolijk stemmende optocht aan paraderend damesvolk langs mijn terras ‘sky-box’ of wellicht toch een opkomende zonnesteek, uw Sierd gaat toch een stukkie schrijven voor Toto Arie. En misschien straks nog wel één of twee.

Ik begrijp na al die jaren dat een beetje Oranjegokker straks met zijn boekje met voorspellingen op schoot en een oranje klomp op zijn zweethoofd voor de breedbeeld zit. Maar wie weet heeft u toch besloten om dit jaar geen nieuwe wasdroger of een 2e hands Kiaatje aan te schaffen en af te reizen naar het land van de vrijen en de dapperen om Oranje eens een keertje daadwerkelijk te steunen. Voor de prijs van een paar voetbalkaartjes daar zou je trouwens nog wel wat beters kunnen kopen dan dat Kiaatje. Maar dat geheel terzijde. Maar omdat u daar dus toch bent, doen we vandaag een rondje door een van de speelsteden van Oranje en toevallig ook de thuisbasis van oom Ronald en zijn neefjes. U mocht zich eens gaan vervelen (net als de spelers, daarover verderop meer).

Kansas City dus. En waarom? Omdat Sierd daar zelf ooit in een grijs verleden een klein weekje zakelijk mocht verblijven. Verder trekt dat hele land me voor geen meter. Zet mij maar aan die eerder genoemde Costa en het leven is verrukkelijk.
Omdat de gemiddelde Oranje volger niet geïnteresseerd is in de geschiedenis (meestal gaat de historische kennis niet verder dan de laatst gespeelde interland van Oranje), laten we die links liggen. Toch jammer, ik had u prachtige verhalen kunnen vertellen over Fransen en Spanjaarden, over Mormonen en overzeese werknemers, en nee, die gaan niet over voetbal.

Dan de stad van vandaag de dag maar in. Een kleintje voor Amerikaanse begrippen, ze halen daar net de half miljoen inwoners. Dat vinden ze daar een uit de kluiten gewassen dorp dus.
Om te beginnen: nooit zomaar blind de bordjes Kansas volgen.

Rechtdoor dus

Wat die Amerikanen in het verleden bezield heeft weet ik ook niet, maar we hebben het hier over 3 Kansassen. Dat wij met Groningen en Utrecht 2 plaatsen hebben met een provincienaam, vind ik al lastig zat, maar in Amerika gaat alles in de overtreffende trap. De stad Kansas ligt voor de helft in de staat (voor de Oranjeklomp: dat is een soort Amerikaanse provincie, zeg maar) Kansas en voor de helft in de staat Missouri. We hebben dus de staat Kansas, de stad Kansas in de staat Kansas en de stad Kansas in de staat Missouri. Alsof Groningen op de grens met Friesland ligt en we dus een provincie Groningen, een stad Groningen in Groningen en een stad Groningen in Friesland hebben. Voor de aanhangers van de Fryske Nasjonale Partij: waar ik Friesland schrijf mag u Fryslân lezen, u doet maar. En dan hebben we ook nog de rivier de Kansas. Maar ja, u komt waarschijnlijk niet per boot.
Als Oranjefan komt u deze editie terecht in de stad Kansas in de staat Missouri. Dat u het maar weet.

Het stadion in Kansas City, Missouri, heet in de volksmond het Arrowhead of voluit: The GEHA Field at Arrowhead Stadium. Eens horen wat Jan Roelfs daarvan weet te maken. Gewoon Arrowhead zeggen, Jan. Let u overigens wel even op als u na een dagje stevig Budweiser indrinken het stadion wilt betreden. Kiest u vooral het juiste stadion, anders zit u in het naastgelegen Kaufmann stadion naar een baseballwedstrijd te gapen.

Die bak rechts moet u dus hebben. Genoeg plek voor de Avis rent-a-car trouwens.

Het Arrowhead, waar op andere dagen de Kansas City Chiefs hun American Football kunsten vertonen, kan zo’n 76.000 toeschouwers herbergen. Dan mag u zelf raden hoe vol Arrowhead zal zitten bij Nederland-Tunesië. In de natte droom van FIFA-oppergod Infantino zullen er mensen teleurgesteld aan de poorten staan en zich op de zwarte kaartjesmarkt moeten storten om alsnog die ene laatste zitplaats te bemachtigen. Nou, ik denk persoonlijk dat u op het gemak een plekje kunt uitkiezen. Kunt u tenminste rustig de klomp ophouden zonder door uw achterbuurman of -vrouw voor cheesehead te worden uitgemaakt.

Maar de wedstrijd duurt natuurlijk maar 90 minuten, dus wat kan u dat stadion nou helemaal schelen? De stad in dus.
Ik zal het maar gelijk eerlijk zeggen: in dat hele Kansas City in Missouri is eigenlijk geen ene moer te beleven. Ik heb geen flauw benul hoe het er aan de andere kant van de grens in Kansas City in Kansas aan toe gaat, maar saaier kan het er niet wezen. U bent gewaarschuwd. Maar Sierd zou Sierd niet zijn, als er niet toch een paar hotspots gevonden waren. U kent mij inmiddels.

Kansas City kent een paar leuke historische stadswijken. Natuurlijk is geen Oranje-klomp geïnteresseerd in cultuur, we blijven tenslotte Barbaren, dus gaan we op zoek naar eten, drinken en ander Amerikaans vertier. Komen we vanzelf straks toch in een van die wijken terecht, als u tenminste van jazz houdt. Nee? Doet u dat dan op het eind van de avond, als u het verschil niet meer hoort tussen Wynton Marsalis en Kleintje Pils.

Eerst maar eens wat eten. We beginnen in restaurant Besos Y Abrazos aan 1323 Walnut Street in het downtown Power & Light District. Natuurlijk houdt u van vlees (anders blijft u gewoon lekker thuis bij het bier en de chips): het hoofdgerecht is hier altijd veel en vooral vlees. Rustig aan dus met de tapas vooraf (en met de mezcal en de tequilas) en een stretchbroek aantrekken. Hou ook een gaatje voor het nagerecht en bestel bij Julio (naar zeggen een volle neef van mijn goede Real-vriend van vroeger Juuuulio Baptista!!) een “pina carmelizada”. Natuurlijk een paar flesjes van die robuuste Cusqueña erbij en klaar is Sierd.

Voor de klompendansers die hun geld liever uitgeven aan drank en vrouwen, kan ik u Howl at the Moon aan 1334 Grand Boulevard aanbevelen. Bezorgt ook op de Oranje Camping (is die er trouwens al?), dus de klomp kan op blijven.

Maar ook een hapje bij County Road Ice House aan 100 East 14th Street (ja, we zijn in Amerika, mensen) is niet te versmaden. Niet eens zozeer vanwege het opgediende eten (variërend van broodjes hamburger met een soort van behanglijm als “special sauce” tot aan de “house specialty”: spareribs, waarbij het woord ribs wel heel letterlijk wordt genomen (alsof je aan een skelet zit te kluiven)), maar wel vanwege het bedienend personeel. De Cypriotische inzending bij het huidige Eurovisie Songfestival van dit jaar komt nog het meest in de buurt wat betreft het bedienend personeel. Het kan er dan ook nog wel eens een latertje worden…….

Het nachtleven in Kansas is met geen pen te beschrijven. Daar begin ik dus ook niet aan. Ondergaat u het lekker zelf. Natuurlijk wel een paar tips: de beste buurten om de bloemetjes buiten te zetten (maar dan wel zonder klomp op het hoofd of aan de voeten) zijn het gebied rond Westport Road (voor nachtvertier op niveau), het Crossroads Arts District, met name rond East 18th Street (vraag naar “Kata Nori Hand Roll Bar”) en het 18th and Vine Historic District (de eerdergenoemde buurt voor de jazzliefhebber)

De favoriet van Sierd? El Pulgarcito (als ze tenminste nog niet door ICE op de boot zijn gezet) in 18th and Vine. Heerlijke Salvadoraanse Ron Cihuatans, Guaros en voor de liefhebber een blond schuimende Antarctica. En van die mevrouwen achter de bar krijg je ook dorst…..
Voor de uurtjes daarna zoekt u het vervolgens maar lekker zelf uit, al zeg ik alleen maar “Green Lady Lounge”….. als u toch in het Crossroads Arts District bent…… Maar let op dat u de aftrap niet mist.

Had ik u ook nog een stukje beloofd over onze Oranje jongens in Kansas City. Nou, ik kan u verzekeren, die gaan hier geen wilde avonturen beleven. Die hoeven de deur niet eens uit om zich te vervelen. De KNVB vakantiecommissie is er in geslaagd om een hotel te vinden, waar zelfs de meest droeve vertegenwoordiger in tandenborstels of inlegkruisjes nog geen 2 nachten zou willen verblijven. Dan mag je als topvoetballer een WK gaan spelen, wat het hoogtepunt van je carriere moet betekenen, word je door je baas in een grauwgrijze betonkolos midden in een woonwijk gestopt. Uitzicht op parkeerplaatsen en omringende kantoorwolkenkrabbers, een kleurloos interieur met als hoofdtinten grijs en beige, GEEN ZWEMBAD (het is daar in juni een graadje of 40, dames en heren van de voetbalbond) en geen regenpijp te bekennen om te ontsnappen naar downtown Kansas om daar de tips van El Sierd eens op waarheid te onderzoeken.

De basis voor een vroege uitschakeling is gelegd. Kent u die klassieker van de band Kansas? Daar gaat de wereldtitel, als ‘Dust in the wind’.
Ik veronderstel dat de bondsbonzen van de KNVB zichzelf een ander etablissement (met zwembad en veel bar) hebben toebedacht.

Maar goed, u speelt een toto en verwacht toch nog iets van nuttige informatie van uw favoriete ex-analist.
In Kansas is het op 25 juni om 19 uur in de vroege avond dus Tunesië-Nederland. Al is het bij u dan al ruimschoots bedtijd, dus dat wordt het wekkertje zetten. Vult u maar een moeizaam gelijkspelletje in tegen die jankerds en doorrollers uit Noord-Afrika. Gaat Nederland misschien nog net als nummer drie door.
Nou ja, u ziet maar.

Het wordt hoe dan ook een afzakkertje in El Pulgarcito.

Koekoek!!!

Lest best, maar helaas voor de beide onderstaande landen gaat die vlieger hier niet op. Ingeklemd ergens tussen Kaapverdië, Guinea en Jordanië bevinden deze landen zich ergens in de anonieme krochten van de FIFA wereldranglijst.
Met de komst van de Nations League en het bijbehorende play-off gedrocht, is het de laatste jaren ook voor landen uit de absolute kelder van het Europese voetbal mogelijk geworden om een eindronde te halen. Daar waar een fenomeen als Erling Haaland zal schitteren door afwezigheid, zal Georges Mikautadze straks wel zijn opwachting mogen maken op het hoogste Europese podium. Een gotspe, zeg ik, maar ja, alles voor de stem van de voetbaldwergen, is nu eenmaal het credo bij de plucheplakkers van UEFA en FIFA. Die stem is tenslotte veel belangrijker dan een kwalitatief zo sterk mogelijk deelnemersveld.
Maar laten we ons beperken tot het spel op de groene grasmat.

Albanië
Waarom ik Albanië betitel als toernooivulling? Albanië werd toch winnaar in zijn kwalificatiegroep, hoor ik u denken. Daar zou je dan toch wel wat van mogen verwachten?
U heeft eerder al kunnen lezen wat ik vind van het niveau van Polen en Tsjechië. Dat Albanië deze 2 landen achter zich liet in de kwalificatie, hoeven we dus niet direct te bestempelen als een voetbalwereldwonder. Gewoon hard werken, strijden voor volk en vaderland en met wat geluk de genoemde grauwe middelmaat achter je laten. Leuke poule zal dat geweest zijn, ook nog aangevuld met Moldavië en de Faeröer.
Maar het feest in Albanië was er natuurlijk niet minder om. Wellicht weet u het nog, 8 jaar geleden was Albanië ook al (en toen voor het eerst) van de partij. Een zeer verdienstelijk debuut met o.a. een nederlaag pas in blessuretijd tegen de Fransen en een uitzinnig gevierde driepunter tegen Roemenië. Nou wil ik de voorpret in Tirana en omstreken niet direct de kop in drukken, maar zo’n feest als toen zal het dit jaar niet gaan worden. In een poule met Spanje, Italië en Kroatië zou ik een doelpunt al als een hoofdprijs beschouwen. In een aantal andere poules hadden de Albanezen zeker kansen gehad om voor een derde plek te gaan, want, zoals al gezegd, echt niet minder dan ploegen als Tsjechië of Polen. Maar ja, de lotingballetjes rolden zoals ze rolden.
Maar strijden zullen de Albanezen, de tegenstanders zijn gewaarschuwd. Een geel of rood kaartje hier en daar sluit ik niet uit. Drie keer kansloos verliezen moet toch ergens mee gecompenseerd worden, nietwaar?
Sierd voorspelt: stijf laatste.

Georgië
En die komen dus wel bovendrijven uit die Nations League play-offs, via Luxemburg, nog zo’n voetbaldwerg, en, verrassend toch, Griekenland. Jammer, ik had graag als poule opener het duel Griekenland-Turkije gezien. Ik weet niet of u wel eens wat meekrijgt van wedstrijden uit de corrupte Griekse en Turkse competities, maar als dat zo is, dan begrijpt u mijn opmerking. Wat daar tijdens sommige wedstrijden op de tribunes wordt afgestoken, gaat op een gemiddelde Nederlandse nieuwjaarsnacht in een stad als pak m beet Delft de lucht in. En dan niet mooi recht de lucht in, nee, bij voorkeur richting de vijandelijke vakken. Had toch een mooi potje geweest zo op een zomerse dinsdagavond. En dan heb ik het nog niet eens over de altijd vriendschappelijke verhouding tussen beide landen óp het veld.
Maar dit stukje moet over Georgië gaan, sorry. Vanaf dit jaar is 26 maart een jaarlijks terugkerende feestdag in deze voormalige Sovjet republiek, de dag waarop de nooit verwachte eerste kwalificatie voor een eindtoernooi van Georgië zal worden herdacht. En uitbundig gevierd, neem ik aan. En dat mag, hier is sprake van een unieke prestatie. Een voetbaldwerg, maar wel eentje met een heuse sterspeler in de gelederen, een man die nooit gedacht zal hebben ooit een eindronde te halen en er van overtuigd was in de voetsporen te moeten treden van eindrondeloze legendes als Ryan Giggs, George Best en Jari Litmanen. Zoals gezegd, geen Erling Haaland op het veld, maar wel Chvitsja Kvaratschelia, Kvaradona voor de Napolitaanse intimi. Zou hij met zijn unieke kwaliteiten dan toch voor een stunt kunnen gaan zorgen met deze bescheiden ploeg? Of gaat Ajax flop Georges Mikautadze zichzelf de geschiedenisboeken inschieten? Heeft Sven Mislintat het als enige dan toch goed gezien met zijn Diamantaugen?
In tegenstelling tot de Albanezen zitten de Georgiërs namelijk in een poule die toch heel stiekem enig perspectief biedt. Portugal zal toch echt vele maten te groot zijn (denkt u eens aan een Portugese toernooitopscorer en verzin dan eens iemand anders dan CR7), maar de Turken zijn misschien wel te ontregelen en zeker tegen Tsjechië zie ik wel een kansje. Maar dan moet alles mee zitten. Ach, waarom ook niet? Mijn sympathie en ongetwijfeld die van de meeste neutrale kijkers hebben ze. Nu nog de punten.
Sierd voorspelt: op papier een nul uit drie, maar heel misschien toch een puntje. Met een megastunt tegen de Tsjechen zou zelfs de achtste finale heel voorzichtig in beeld kunnen komen. Kost ze straks in Georgië dan wel weer een volgende nationale feestdag.

Zo, dat waren ze dan alle 24. Het was mij weer een waar genoegen om u ook deze editie toe te mogen spreken. Het invullen van uw totoformulier is vanaf nu een inkoppertje. Maar helaas gaan ook inkoppertjes wel eens naast of over. Ik wens u allen veel plezier met de komende voetbalmaand en groet u vanaf een zonovergoten terras aan de Spaanse kust.

Koekoek!
Uw Sierd

Ook op dit eindtoernooi zullen er landen zijn die verder komen dan de meeste kenners hadden verwacht. Uiteraard zal de meest chauvinistische supporter uit deze landen in zijn natste dromen zijn land al met de Henri Delaunay Cup hebben zien rondzeulen, maar realisme en supporters gaan nu eenmaal wel vaker niet samen (daar is de oranje klomp op het hoofd weer …..).
Ik pik er vier kandidaten voor u uit, al heeft u de afgelopen dagen ook al een aantal andere zwarte paarden voorbij zien komen in mijn eerdere analyses. Doe er uw voordeel mee. Of niet, zo u wilt.

Schotland
Wat mij betreft toch echt de mooiste deelnemer. Daar waar Italië jarenlang op 1 stond als het gaat om het wereldkampioenschap volkslied meezingen, zal die titel deze keer toch echt onbetwist naar de Schotten gaan. Mis het niet, u krijgt minimaal 3 kansen: The Flower of Scotland uit de dronken kelen van de zonder twijfel in grote getale meegereisde Tartan Army en uit die van de spelers zorgt voor kippenvel van top tot teen. En voor tranen bij menige Schot op de tribune. Wat een passie! Dat is alvast elke wedstrijd 1-0 voor de Schotten nog voor ie is begonnen. Zelfs bij de openingswedstrijd tegen het gastland met een stadion bomvol Duitsers. Ja, mensen, dat is toch even iets anders dan die Wilhelmus psalm van ons.

De Schotten gaan op voor hun 12e deelname aan een eindtoernooi (EK of WK). En geloof het of niet, nog nooit (!) in alle 11 voorgaande edities overleefden de Bravehearts de poulefase. En dat ondanks legendarische helden als Denis Law, Jimmy Johnstone, Kenny Dalglish, Archie Gemmill, Graeme Souness, Joe Jordan, Ally Mc Coist …… Maar dat lag niet aan hun meeslepende voetbal. Vooruitgeblazen door de reeds genoemde Tartan Army gaan de Schotten elke wedstrijd vol voor de winst. Met open ogen in de val helaas. Elke keer weer.
Maar deze keer niet. De passie en de Tartan Army zijn ongewijzigd, wat anders is, is de slimheid. Deze Schotse ploeg is tot veel meer in staat. Anders plaats je je toch echt niet in een poule met Spanje en het Noorwegen van Haaland en Odegaard. Let op: de Schotten kunnen de smaakmakers van het toernooi worden. Het overleven van de poulefase zou, gezien de belabberde historie, al een hoofdprijs zijn, maar eenmaal door zijn we nog niet van de Schotten af. Met gevestigde namen uit de top van de Premier League als Scott McTominay, Andy Robertson en John McGinn, aangevuld met een tiental spelers uit het Championship (de mooiste competitie die er bestaat, jongens en meisjes) en nog een pak uit de Schotse Premier League is strijd tot de laatste seconde verzekerd. Heerlijk, voetbal zoals voetbal ooit bedoeld was. De titel gaan ze niet pakken, maar wat ben ik ongelooflijk voor Schotland!
Sierd voorspelt: Duitsland zal in de openingswedstrijd te sterk blijken, al sluit ik een sensatie niet uit, de Duitsers staan vol onder druk die avond. Maar Zwitserland en Hongarije weten niet waar ze het moeten zoeken. Vanaf de achtste finales is alles mogelijk, de Schotten gaan voor niemand opzij. Hopen op Engeland-Schotland ergens onderweg, dan hebben we de wedstrijd van het toernooi te pakken.

Zwitserland
Allereerste het goede nieuws uit de Alpen: de boekhouder is vertrokken. Jarenlang stond Vladimir Petkovic als Zwitserse bondscoach langs de lijn, een man met de uitstraling van iemand die meer verstand heeft van debet en credit dan van diepgang en kantelen.
De huidige bondscoach heeft dat wel. Murat Yakin speelde als ijzersterke verdediger een kleine 50 interlands en weet precies wat er wordt gevraagd op het hoogste niveau. Zijn huishoudboekje zal ie daarentegen wel niet op orde hebben.
De Zwitsers hebben, ondanks de boekhouder, al jarenlang een sterke ploeg: degelijk, maar wel ietwat saai. Die boekhouder he, zekerheid voor alles. Onder Yakin is dat anders. De Zwitsers kiezen voor meer avontuur en zijn zomaar een leuke ploeg geworden om naar te kijken. De vraag is of dat ook tot meer succes gaat leiden. Op ruime achterstand achter Roemenië 2e worden in de kwalificatiepoule geeft te denken. De kwartfinaleplaats op het vorige EK was het beste resultaat tot nu toe voor de Zwitsers. En het scheelde niets of de laatste 4 waren gehaald, Spanje was beter vanaf 11 meter. Wat bij is gebleven is de knotsgekke achtste finale tegen de Fransen, met na een 3-3 eindstand een beslissende misser van Mbappé in de strafschoppenserie.
Het kan inmiddels een nadeel zijn, of toch een voordeel, maar de kern van de ploeg is al jaren dezelfde. Sterspeler en aanvoerder Granit Xhaka beleefde een droomseizoen met Bayer Leverkusen en verkeert in de vorm van zijn leven. Een uitstekende en ervaren keeper, een al even ervaren verdediging en vaste doelpuntenmakers als tuinkabouter Shaquiri en Embolo zorgen er voor dat Xhaka het niet in zijn eentje hoeft te doen. Aangevuld met talentvolle en speelse jongeren moet dit Zwitserland toch eindelijk eens een keer de halve finales kunnen halen, zou je denken.
Sierd voorspelt: achtste finale op zeker, maar als 2e of als 3e? Een sterke tegenstander in de achtste finale staat al vast, maar de Zwitsers zijn ervaren genoeg om voor niemand bang te zijn. Eindelijk dan toch de stuntploeg die kenners hier al jaren in zien?

Oostenrijk
Zoals ik eerder al schreef, had ik voor u Oostenrijk willen tippen als outsider voor de titel. Deze ploeg is onder leiding van Erik ten Hag’s voorganger bij United, Ralf Rangnick, omgevormd van grauwe middenmotor tot een geoliede voetbalmachine, die elke tegenstander over het hele veld afjaagt en in balbezit in hoog tempo de fraaiste combinaties op de mat legt. Ik noteer hier even een 2-0 overwinning op de Duitsers en een 6-1 afstraffing van Turkije een paar maanden terug. Maar zoals veel bondscoaches al vreesden, sloeg het blessurespook hier keihard toe. Door de naam van sterspeler en aanvoerder David Alaba kan definitief een kruis, de kruisband is nog niet voldoende geheeld. Alaba mag mee als mascotte, benieuwd in wat voor pak ze hem gaan hijsen. De zware blessure van middenvelder en aanjager (zeg maar de Oostenrijkse Frenkie) Xaver Schlager van RB Leipzig is een enorme streep door de rekening. Ook zijn naamgenoot op doel en vaste 1e keus raakte zwaar geblesseerd en is exit voor het toernooi.
Stelt Oostenrijk dan gelijk ook niks meer voor? Welnee, ze hebben nog steeds een heerlijk ploegje en zullen spelen zoals ze dat gewend zijn. Met sterkhouders van clubs als Bayern Munchen, Borussia Dortmund en Internazionale staat er een meer dan fatsoenlijk elftal. Met in de spits psychopaat Arnautovic, wie kent ‘m niet? En wie weet mag de apotheker van Feyenoord ook nog een keertje meehobbelen. Dat worden heerlijke wedstrijden om naar te kijken. Wie had dat gedacht van die gekke Oostenrijkers? Oranje gaat hier een hele kluif aan hebben.
Sierd voorspelt: er moet wel minimaal een punt worden gepakt tegen Frankrijk of Oranje, want met 3 punten ben je als nummer 3 nog niet zeker van je zaak. Maar dat gaan ze wel doen, hoor, dus neemt u de Oostenrijkers maar mee op uw blaadje naar de achtste finale. Slagen ze er in, ondanks de afwezigen, om het niveau van eerder dit jaar te halen, dan hoeft dat zeker niet hun laatste wedstrijd te zijn.

Turkije
Leest u mijn beschouwing over Servië van eerder er nog maar eens op na:

“Voetballen kunnen de Serven als geen ander en aan de hartstocht zal het ook niet liggen. Het altijd weer terugkerende probleem bij deze tovenaars is dat zij het hoofd verliezen bij tegenslag. Eigenlijk zijn het gewoon mooi-weer-voetballers. Als het meezit, kunnen ze iedereen van de mat tikken. Zit het tegen, dan regent het kaarten en raken ze collectief de weg kwijt. Laten we als voetballiefhebbers hopen op veel mooi weer deze zomer in Duitsland.
Sierd voorspelt: een ploeg om voor te gaan zitten en op papier zeker niet in de categorie kansloos. Mooi weer? Poulewinnaar en een serieuze dark horse. Storm en regen? Laatste. U mag kiezen. Misschien kan Marco Verhoef u op weg helpen.”

Vult u op de plek van Serven vervolgens het woord Turken in. Zo, daar komt El Sierd toch weer lekker makkelijk mee weg. Mag ook wel eens een keertje, vind u niet?
Sierd voorspelt: een zeperd tegen Georgië behoort tot de mogelijkheden, net zo goed als een sensationale overwinning op de Portugezen. Net als de Bosporus kan het met het Turkse voetbal ook beide kanten op. Maar een plek in de achtste finale lijkt mij toch zeer waarschijnlijk. De halve finale uit 2008 evenaren zou wel een hele grote stunt zijn.

Als u tot 24 kunt tellen, en dat kunt u als deelnemer aan deze EK-toto, dan mist u nog 2 deelnemers. Geef ik die later samen een keer apart alle aandacht die ze verdienen. Tijdens het toernooi zal verder niemand ze zien staan tenslotte.

Koekoek!