Het Nederlands elftal staat komende zomer in de groepsfase onder meer tegenover een ijzersterk Chili. Niet alleen beschikken de Zuid-Amerikanen met Arturo Vidal (Juventus) en Alexis Sanchez (Barcelona) over twee absolute vedetten, de selectie van bondscoach Jorge Sampaoli telt tal van internationals uit de Europese topcompetities die óók vrijwel allemaal wekelijks aan spelen zijn toegekomen. Het is een luxe die zelfs de bondscoaches van pakweg Argentinië en België niet hebben.
In de Primera Division spelen naast Sanchez ook keeper en aanvoerder Claudio Bravo (Real Sociedad) en de door Valencia van Napoli gehuurde vleugelspits Eduardo Vargas. Middenvelder Gary Medel kwam met Cardiff City uit in de Premier League, bij Chili speelt hij als centrumverdediger. Gonzalo Jara en Jean Beausejour zijn weliswaar actief in het Championship namens Nottingham Forest en Wigan Athletic, maar garanderen veel ervaring bij de nationale ploeg. In de schaduw van Vidal kwam middenvelder Carlos Carmona (Atalanta) bijna wekelijks in actie voor zijn Italiaanse werkgever. Matias Fernandez, Mauricio Pinilla en Mauricio Isla zijn géén basisspelers in de Serie A, maar zijn een vaste waarde in de selectie van Sampaoli. Op het middenveld van FC Twente is Felipe Gutierrez een zekerheidje. Marcelo Diaz staat onder contract bij FC Basel en was dit seizoen ook titularis bij de Chileense ploeg.
Opvallend genoeg heeft de bondscoach in zijn basiselftal plaats voor mogelijk vier internationals uit de Braziliaanse competitie: centrumverdediger Marcos Gonzalez (Flamengo), Eugenio Mena (Santos), middenvelder Charles Aranguiz (Internacional) en spelmaker Jorge Valdivia (Palmeiras). De laatste maakte in september 2013 zijn rentree na bijna twee jaar afwezigheid. Valdivia zal in principe spelen als valse nummer 9 tussen Sanchez en Vargas.
De fitheid van zijn selectie is voor Sampaoli van essentieel belang. De Argentijnse coach hanteert een fysiek uitputtende speelwijze dat veel van zijn internationals vergt, zo bleek in maart ook tijdens het indrukwekkende optreden in en tegen Duitsland (1-0 verlies). Als collectief moet Chili de tegenstander afjagen, met een pressing die vergelijkbaar is met de druk die Red Bull Salzburg uitoefent. De ploeg moet dus topfit zijn om in poule B de WK-finalisten van 2010 naar achteren te dringen.
De Spaanse bondscoach Vicente del Bosque heeft straks een klein jaar gehad om een oplossing te vinden voor de Chileense aanvalslust. Vorig jaar september werd de regerend Europees en wereldkampioen in Zwitserland tijdens een oefenduel ondersteboven gelopen door de Zuid-Amerikanen. Bij rust stond het 1-2 voor Chili en pas diep in blessuretijd wist Spanje nog een 2-2 gelijkspel te bewerkstelligen.

Voor de Portugese bondscoach Paulo Bento staat de beoogde basiself voor het WK vrijwel vast. Als er geen vreemde dingen gebeuren, zal de Selecao das Quinas in juni aantreden met de voetballers met wie ze doorgaans tijdens de kwalificatie speelde. Afgezien van een waardige nummer 9 – al heel lang een probleem – hebben de Zuid-Europeanen alle posities adequaat bezet.
Achterin vormt het centrale duo Pepe-Bruno Alves een blok beton. En op de linkervleugel staat met Cristiano Ronaldo de leider, icoon en goalgetter die de nationale ploeg in zijn eentje door de play-offs om een WK-ticket (tegen Zweden) loodste. Sinds dit voorjaar, dankzij twee treffers tegen Kameroen (5-1), is CR7 met 49 goals Portugals topscorer aller tijden.
Over de middelste driemanslinie heeft Bento evenmin twijfels, ook al zat Miguel Veloso bij Dinamo Kiev in een lastige situatie en kwam Raul Meireles in de Turkse competitie bij Fenerbahce weinig aan voetballen toe. Wel dient zich een interessant alternatief aan voor Veloso, de vaste nummer 6. De pas 21-jarige William Carvalho (Sporting Lissabon) is dit seizoen één van de sensaties in Portugal. Hoewel hij pas twee interlands achter zijn naam heeft, behoort hij tot de WK-selectie.
De vraag rijst vooral welke centrale aanvaller er straks mag starten. Helder Postiga is normaliter de eerste nummer 9, maar die heeft niet het vereiste niveau èn kampt al lange tijd met herniaklachten. Hugo Almeida is het eerste alternatief.

Denkend aan Haris Medunjanin verschijnt spontaan een sierlijke speler op het netvlies, een voetballer bij wie het als vanzelf leek te gaan. Als jeugdspeler van AZ werd de middenvelder een grote toekomst toegedicht. Hoewel de voorspellingen daarna nooit helemaal zijn uitgekomen, is de voormalige Nederlandse jeugdinternational een meer dan gewaardeerde kracht in het land dat hij als jongetje vanwege de oorlog moest ontvluchten. Om de situatie helder te schetsen: Haris Medunjanin behoort naast Edin Dzeko (Manchester City) en Miralem Pjanic (AS Roma) tot de drie onmisbare schakels van WK-debutant Bosnië-Herzegovina.
Bondscoach Safet Susic speelt met zijn elftal vol op de aanval, maar Medunjanin heeft opvallend genoeg een verdedigend takenpakket. Hij is de verbindingsman die in de Pirlo-rol van achteruit de middenvelders en aanvallers probeert te bereiken en daarnaast als breker zijn defensie moet ondersteunen.
Toch totaal anders dan de flegmatieke baltovenaar die in Alkmaar onder Louis van Gaal nooit helemaal wist door te breken. Medunjanin kwam voor Nederland uit op het WK Onder-20 in 2005 en werd een jaar later met Jong Oranje Europees kampioen. Na zijn vertrek uit Nederland verdween de Bosniër van de radar. Medunjanin vertrok na een huurperiode bij Sparta naar Real Valladolid, speelde daarna voor Maccabi Tel Aviv en is nu bezig aan zijn tweede seizoen bij Gaziantepspor, een middenmoter uit Turkije.
Daarom was het des te verrassender dat hij in november 2009 ineens bij Bosnië in de basis stond voor de beslissende return tegen Portugal in de play-offs om een WK-ticket. Pas twee weken eerder had de FIFA de seinen op groen gezet voor de verandering van voetbalnationaliteit. En nu, vierenhalf jaar later, is hij dus de Pirlo van de Zmajevi (Draken). Hij verdeelt, passt en deelt als het moet een beuk uit.
Op 15 juni wacht hem direct een bijzondere taak als de Bosniërs hun eerste WK ooit beginnen tegen Argentinië. In het Maracana moet hij Lionel Messi zien af te stoppen. Er zijn minder grote uitdagingen denkbaar.

De Franse nationale ploeg blijft ook in deze fase pal voor aanvang van de WK-eindronde inzetten op verjonging. Bondscoach Didier Deschamps heeft in zijn 23-koppige WK-selectie een plaatsje ingeruimd voor aanvaller Antoine Griezmann (23, Real Sociedad) en linksback Lucas Digne (20, Paris Saint Germain). Beiden maakten hun interlanddebuut jongstleden maart tegen Nederland. Ook de 22-jarige centrumverdediger Eliaquim Mangala (FC Porto, 2 caps) behoort tot de selectie van Les Bleus.
In november plaatste Frankrijk zich ternauwernood voor het WK door Oekraïne tijdens de play-offs te verslaan. Deschamps deed toen van zich spreken door na de met 2-0 verloren heenwedstrijd bijna de helft van het elftal te wijzigen. Eric Abidal, Samir Nasri, Loïc Rémy en Olivier Giroud werden gepasseerd voor de met 3-0 gewonnen return. Achterin vormden de jeugdige Raphaël Varane (Real Madrid) en Mamadou Sakho (Liverpool) een solide koppel. En op het middenveld domineerde de driehoek Yohan Cabaye-Paul Pogba-Blaise Matuidi. Het was voor het eerst in tijden dat Les Bleus afstapten van het 4-2-3-1-systeem met een nummer 10. Deschamps koos daarvoor in de plaats nu voor drie complementaire middenvelders. Voor de onwetende kijker een rigoreuze maatregel – vooral het slachtofferen van Nasri – maar de toen ingezette koerswijziging wordt door Deschamps doorgetrokken. Eerder waren al te oude of ondermaats presterende internationals (Philippe Mexès, Adil Rami, Yoann Gourcuff) buiten de boot gevallen. Abidal (34) kende begin dit seizoen een opleving bij AS Monaco, maar moet toch wijken voor de jonge aanwas.
Opvallend is dat de Franse selectie met Griezmann, Mangala en Pogba intussen drie spelers heeft die nooit in de Ligue 1 uitkwamen. Stuk voor stuk spelers van wie de verwachting is dat ze op termijn de absolute top bereiken. Pogba heeft zich al opgewerkt tot onmisbare schakel sinds hij bij Juventus fungeert als de benen van Andrea Pirlo. Voor Mangala is belangstelling vanuit heel Europa.
Franse internationals die bij een Europese topclub een voortrekkersrol bekleden; dat is juist wat de nationale ploeg de voorbije jaren miste. Uitgezonderd Franck Ribéry en keeper Hugo Lloris was het te veel zogeheten subtop. Intussen is Karim Benzema bij Real Madrid uitgegroeid tot superspits, terwijl een fitte Varane in Bernabéu alles in huis heeft om de komende tien jaar de leider van de defensie te worden.
De algehele verwachting is dat de aanwas van onderaf almaar groter wordt. Om te pieken komt de WK-eindronde wellicht te vroeg. Maar met het huidige potentieel weet het bondsbestuur dat de ploeg op het EK van 2016 in eigen land om de hoofdprijs kan spelen.