Japan maakte op 16 november 2013 indruk door het Nederlands elftal, vooral tijdens de tweede helft van de in België gespeelde oefeninterland (2-2), te overklassen met enorme pressing en technisch hoogstaand voetbal. Diezelfde ploeg stuntte drie dagen later door met 2-3 van België te winnen, terwijl ze jongstleden maart tegen Nieuw-Zeeland (4-2) binnen het kwartier vier keer had gescoord.
De Italiaanse bondscoach Alberto Zaccheroni koos in die duels voor veel kleine, balvaardige spelers. Lange, statische Japanners zoals Mike Havenaar zijn inmiddels afgevallen.
Onder aanvoering van Keisuke Honda moeten de vier meest aanvallende spelers vanaf de eerste minuut de tegenstander afjagen. Dit concept heeft gezorgd voor de doorbraak van diverse nieuwkomers, uitkomend in de J-League. Sommigen, zoals middenvelder Toshihiro Aoyama, zijn zelfs al eind twintig. Maar zij beschikken over de door Zaccheroni vereiste capaciteiten zoals loopvermogen en dynamiek. Daarom is de lobby voor de rentree van Shunsuke Nakamura een kansloze gebleken. De gewezen vrijetrappenspecialist van Celtic, inmiddels 35, mist snelheid. Zaccheroni hoopt wel op een spoedig en volledig herstel van routinier Makoto Hasebe, die lang heeft gekampt met een meniscusblessure.
Honda is de man om wie het draait. Bij AC Milan speelt de voormalige held van VVV iets meer teruggetrokken, bij Japan staat hij dicht achter de spits geposteerd. Als nummer 10 heeft Honda zelfs Shinji Kagawa van Manchester United naar de linkerkant verbannen.
Buiten de in het begin van dit stukje genoemde wedstrijden overtuigde Japan de voetbalwereld eigenlijk nog meer van zijn kunnen op de locatie waar zich straks het WK afspeelt, bijna een jaar geleden in Brazilië. Tijdens de Confederations Cup 2013 verloor Japan weliswaar al zijn 3 poulewedstrijden, maar maakte het grote indruk tegen Italië. In een waar spektakelstuk verloren de Japanners uiteindelijk met 4-3 na met 0-2 te hebben voorgestaan. Het verleidde de Italiaanse bondscoach Prandelli de grote voetballanden alvast te waarschuwen: niemand wint volgend jaar makkelijk van Japan. Als we het speelschema van het WK bekijken, behoort een achtste finale Italië-Japan tot de serieuze mogelijkheden. Een duel om nu al van te smullen.

Ze begonnen thuis op blote voeten, waaierden uit over Europa en beleefden successen op clubniveau. In het oranje van Ivoorkust liepen de toernooien echter steevast uit op een teleurstelling. De conclusie was telkens: een unieke verzameling talent, maar geen hecht collectief.
De vrees was dat het tijdperk van deze toch gouden generatie al vorig jaar februari was afgesloten. Ivoorkust werd tijdens de kwartfinale om de Afrika Cup uitgeschakeld door Nigeria. De tijd leek rijp om afscheid te nemen van enkele van de grote jongens. Maar de voorbije twaalf maanden hebben De Olifanten zich indrukwekkend hersteld. Onder de Franse bondscoach Sabri Lamouchi plaatste het team zich ongeslagen voor de WK-eindronde en lijken de gevestigde sterren gemotiveerder dan ooit.
Yaya Touré (30) bevond zich dit seizoen bij Manchester City in de vorm van zijn leven. Captain en talisman Didier Drogba (35) beleefde bij Galatasaray een grootse revival. Deze twee zullen, met ex-Feyenoorder Salomon Kalou, voormalig FC Twente-middenvelder Cheikh Tioté en AS Roma-aanvaller Gervinho, het nationale team bij de hand nemen.
In grote lijnen zal Lamouchi (lid van de Franse EK-selectie van 1996) voortborduren op de kern die op de voorgaande twee WK’s actief was. Al tien jaar geldt Ivoorkust als sterkste landenploeg van Afrika. Tijdens het WK 2006 telde de selectie tien internationals afkomstig van de befaamde jeugdopleiding van ASEC Abidjan. Vier jaar later waren dat er zelfs dertien. Voor deze topgeneratie wordt het WK in Brazilië de laatste kans om iets achter te laten.
In eigen land zijn de verwachtingen deze keer hooggespannen. De voorbije twee WK’s strandden de Afrikanen telkens in loodzware poules (2006: Argentinië/Nederland; 2010: Brazilië/Portugal). Met Japan, Griekenland en Colombia roept de tegenstand dit jaar minder ontzag op.
Lamouchi heeft wel diverse jongere spelers bij zijn selectie gehaald, onder wie ex-Vitesse-spits Wilfried Bony (Swansea City), Lacina Traoré (Everton), Max Gradel (Saint-Etienne) en Serge Aurier (Toulouse). Ik weet niet of u Serge Aurier kent, maar mocht Badr Hari in een willekeurige skybox Serge toevalligerwijs tegen het lijf lopen, dan is het niet Serge die bloedend naar buiten wordt gedragen, als u begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig voor Stefan de Vrij speelt Serge rechtsback. Echt even googelen: Serge Aurier.
Bijzonder interessant tenslotte is toch wel de spitspositie bij Ivoorkust, al jaren het domein van Drogba. De vraag is of Lamouchi het lef heeft te kiezen voor de fittere Wilfried Bony, in zekere zin een elf jaar jongere versie van het onaantastbare icoon van Ivoorkust.