In tegenstelling tot de huidige toernooien, moest Italie zich als thuisland ook kwalificeren voor het toernooi van 1934. Het moest daarvoor Griekenland in een dubbele confrontatie zien te verslaan. Om het risico op uitschakeling te vermijden, besloten de Italianen echter de portemonnee te trekken. Zoals bekend zijn Grieken ook niet vies van een dubieus financieel handeltje. Na het betalen van een forse som Lires (of Drachmes zo u wilt) aan de Griekse voetbalbond trokken de Grieken zich “geheel vrijwillig” terug met als excuus dat men over te weinig spelers van voldoende kwaliteit beschikte. Italie was geplaatst voor het toernooi in eigen land en in Athene werd begonnen met de bouw van een gloednieuw bondsbureau…..

In de Squadra Azzurra bevonden zich nogal wat spelers, die van geboorte geen Italiaan waren. Dat de regels voor het thuisland “soepel” werden gehanteerd, blijkt wel uit het volgende. Volgens het FIFA-reglement mochten buitenlandse spelers alleen in het nationale team worden opgenomen, als zij op zijn minst drie jaar lang niet gespeeld hadden in een internationale wedstrijd van een ander land en als zij minstens drie jaar in hun nieuwe “vaderland” woonden. De Italianen trokken zich niets aan van deze regel.

• De Argentijn Monti had in 1932 nog gespeeld voor Argentinië
• De Braziliaan Guarisi woonde pas een jaar in Italië
• Guaita speelde in 1933 nog voor Argentinië en zelfs nu nog voor een lokale Argentijnse ploeg.
• De Maria was de vierde speler, die met Argentinië in 1932 nog tegen Paraguay had gespeeld.

Volop redenen om Italie dus te diskwalificeren, maar de Blatters van die tijd knepen voor het gemak een oogje toe. Er is weinig veranderd in 80 jaar tijd…..

Nadat Italie zich had geplaatst voor de halve finale (daarbij opzichtig geholpen door de Zwitserse scheidsrechter in de replay (!!) van de kwartfinale tegen Spanje, waarna de Zwitser voor het leven werd geschorst door zijn eigen bond), werd de scheidsrechter van dienst voor die halve finale, de Zweed Eklind, uitgenodigd bij de grote leider Mussolini thuis voor een copieus diner en dito avond. De hem aangeboden geneugten des levens lieten de Zweed niet onberoerd. Met Eklind als opvallende 12^e man versloegen de Italianen Oostenrijk in de halve finale met 1-0.  Als beloning kreeg de Zweed vervolgens ook de finale toebedeeld…… die Italie uiteraard ook won van Tsjechoslowakije. Dat kon niet meer missen.

Zaïre, het land van de wrede dictator Mobutu, wint in 1974 de Afrika Cup en plaatst zich als eerste land uit donker Afrika voor het WK. Gespeend van elke vorm van realisme is de verwachting in de straten van Kinshasa (en in het paleis van Mobutu) dat Zaïre in West-Duitsland wereldkampioen zal gaan worden. Vlak voor vertrek naar West-Duitsland nodigt de tirannieke Mobutu spelers en technische staf uit in een van zijn megalomane buitenverblijven. Er wordt de spelers gouden bergen beloofd bij terugkomst: geld, status, auto’s vrouwen, het kan niet op. Alleen nog wel even wereldkampioen worden….. Over wat er kan gebeuren bij een eventueel tegenvallend resultaat heeft niemand het.

De tegenstand is niet mis: Schotland, Joegoslavie en wereldkampioen Brazilie staan klaar om De Luipaarden af te slachten. De eerste wedstrijd valt het nog mee: de Schotten spelen niet slim (op z’n Schots zullen we maar zeggen) en het blijft slechts 2-0. Niettemin zijn in Kinshasa de rapen gaar: Mobutu is furieus. De spelers hebben Zaïre, en daarmee Mobutu, te kakken gezet. De meegereisde veiligheidspolitie krijgt strenge instructies: de spelers worden in het hotel gehouden; een verzetje, al is het maar een wandelingetje, zit er niet meer in tijdens hun 1^e uitstapje in Europa.
Toch staan de spelers vol goede moed aan de aftrap tegen Joegoslavie; er zijn gewoon nog 2 wedstrijden te winnen. 2 x 45 minuten later druipen ze af: 9-0!!
Bij Mobutu komt de stoom nu uit zijn oren. Zijn natie is het lachertje van de wereld. Een afgang voor honderden miljoenen tv kijkers.
De boodschap naar de spelers is duidelijk: als ze de laatste wedstrijd tegen Brazilie met meer dan 3 doelpunten verschil verliezen, zien ze hun familie nooit meer terug. Dat is duidelijke taal van “De Grote Krijger”.
Nooit zullen we weten of het dreigement van Mobutu werkelijkheid zou zijn geworden: Brazilie wint met exact 3-0.

Maar de wedstrijd is toch vooral de wedstrijd die herinnert aan de hilarische paniekactie van verdediger Ilunga Mwepu. Bij de gevaarlijke stand van 3-0 mogen de Brazilianen 5 minuten voor tijd een vrije trap nemen op 20 meter van het doel. Een brede muur van Zaïrezen stelt zich op, inclusief Mwepu. Maar hij is er niet gerust op. 4-0 is immers een dodelijke score, dus die bal mag er nooit in.
Mwepu wacht het schot dan ook niet af: zodra de scheidsrechter fluit, stormt hij uit de muur en knalt de bal naar de andere helft. De verbouwereerde Braziliaan Rivelino, die klaar staat om de vrije trap te nemen, kan het projectiel nauwelijks ontwijken.

Zie ook http://www.youtube.com/watch?v=s1L5nLwNqQE
Maar hoe dan ook, wie weet heeft Mwepu met zijn wanhoopsdaad een hoop ellende voorkomen.
Zo mogen de Zaïrezen toch “gewoon” naar hun familie terugkeren, maar geen van hen speelt ooit nog een interland voor De Luipaarden.

Voorafgaand aan de aftrap van het WK 2014 zal Toto Arie in de rubriek “Uit de oude WK doos” een aantal hilarische, verrassende en soms ontroerende WK verhalen publiceren. De ene keer wat langer, dan weer wat korter, maar hoe dan ook: altijd de moeite van het lezen waard.
Ga met Toto Arie mee terug in de WK geschiedenis en laat je verrassen door het verleden. Toto Arie wenst je veel leesplezier de komende weken.

We beginnen met een aantal trivia van het allereerste WK, in 1930 gehouden in Uruguay, onder de titel “Toen was geluk heel gewoon”.

Poulewedstrijd Joegoslavie-Bolivia 4-0
In de 1^e helft worden 4 (vier !!!!) doelpunten van Bolivia afgekeurd door de Uruguayaanse scheidsrechter Mateucci. Boze tongen beweren dat organisator Uruguay concurrent Brazilie uit het toernooi wilde hebben en zodoende moest Joegoslavie (in dezelfde poule als Brazilie) aan een ruime overwinning worden geholpen. Inderdaad wordt Brazilie uiteindelijk in de poule uitgeschakeld door Joegoslavie… Missie geslaagd dus.

Poulewedstrijd Brazilie-Bolivia 4-0
In de 1^e helft spelen de beide teams in het geel…..scheidsrechter Balway (Frankrijk) was zogenaamd kleurenblind….Er wordt van alles aan gedaan om het Brazilie zo lastig mogelijk te maken. Voor de reden zie hierboven. Pas in de rust (0-0) wordt er van shirt gewisseld door Bolivia. Eindelijk kan Brazilie dan alsnog aan sambavoetbal toekomen, eindstand 4-0

Poulewedstrijd Argentinie-Frankrijk 1-0
Op het moment dat de Franse spits Langiller in de 84^e minuut na een solo alleen voor de keeper verschijnt en de 1-1 wil gaan scoren, fluit de Braziliaanse scheidsrechter Almeida Rego voor het einde…..
De Fransen zijn buiten zinnen en na een langdurig tumult besluit de scheidsrechter uiteindelijk om de wedstrijd te hervatten met…….. balbezit voor Langiller op de plek waar hij zijn solo begon…… helaas deze keer zonder succes. Het blijft 1-0….

Poulewedstrijd Argentinie-Mexico 6-3
De scheidsrechter van dienst: de heer Saucedo uit Bolivia (tevens bondscoach van Bolivia!!!!!!!)
Een van de grensrechters: de heer Radulescu (tevens bondscoach van Roemenie!!!!!!!!)
Vertaald naar het heden: Louis van Gaal fluit de wedstrijd Ecuador-Frankrijk met als een van de grensrechters Luis Scolari…….

Halve finale Uruguay-Joegaslavie 6-1
Bij deze halve finale van THUISLAND Uruguay is de scheidsrechter dezelfde Almeida Rego van de poulewedstrijd Argentinie-Frankrijk…… Na de 0-1 voor Joegoslavie wordt de 0-2 om onverklaarbare redenen afgekeurd; bij de 1-1 staan 3 Uruguyanen meters buitenspel; bij de 3-1 wordt de assist gegeven door een politieagent achter het doel, die een uitgeschoten bal terug het veld intrapt naar een Uruguyaan die prompt scoort…….de Joegoslaven worden helemaal gek…… en verliezen vervolgens alsnog kansloos met 6-1. Maar wat als…??

Finale Uruguay-Argentinie 4-2
Tegenwoordig hebben we de Brazuca en voorheen de Jabulani, de Teamgeist, etc. Maar nog niet in 1930. In de finale willen beide teams met hun eigen bal spelen. Verhitte discussies en handgemenen zijn het gevolg, de toon is gezet in dit Zuidamerikaanse onderonsje. Uiteindelijk beslist scheidsrechter Langenus (de enige Belg die tot nu toe een WK finale haalde) als een ware Salomon: de 1^e helft wordt gespeeld met de Argentijnse bal, de 2^e met die van Uruguay. En of het aan de bal ligt of niet: de 1^e (Argentijnse) helft eindigt in 2-1 voor Argentinie, de 2^e (Uruguyaanse) in 3-0 voor Uruguay.