Toen Italië nog wel meedeed……
In tegenstelling tot de huidige toernooien, moest Italie zich als thuisland ook kwalificeren voor het toernooi van 1934. Het moest daarvoor Griekenland in een dubbele confrontatie zien te verslaan. Om het risico op uitschakeling te vermijden, besloten de Italianen echter de portemonnee te trekken. Zoals bekend zijn Grieken ook niet vies van een dubieus financieel handeltje. Na het betalen van een forse som Lires (of Drachmes zo u wilt) aan de Griekse voetbalbond trokken de Grieken zich “geheel vrijwillig” terug met als excuus dat men over te weinig spelers van voldoende kwaliteit beschikte. Italie was geplaatst voor het toernooi in eigen land en in Athene werd begonnen met de bouw van een gloednieuw bondsbureau…..Hoezo thuisvoordeel?
Misschien was het ook deze keer verstandig geweest om een dikke cheque uit te schrijven, het bondskantoor in Bosnië Herzegovina kan ook wel een likje verf gebruiken…..

In de Squadra Azzurra bevonden zich nogal wat spelers, die van geboorte geen Italiaan waren. Dat de regels voor het thuisland “soepel” werden gehanteerd, blijkt wel uit het volgende. Volgens het FIFA-reglement mochten buitenlandse spelers alleen in het nationale team worden opgenomen, als zij op zijn minst drie jaar lang niet gespeeld hadden in een internationale wedstrijd van een ander land en als zij minstens drie jaar in hun nieuwe “vaderland” woonden. De Italianen trokken zich niets aan van deze regel.

• De Argentijn Monti had in 1932 nog gespeeld voor Argentinië
• De Braziliaan Guarisi woonde pas een jaar in Italië
• Guaita speelde in 1933 nog voor Argentinië en zelfs nu nog voor een lokale Argentijnse ploeg.
• De Maria was de vierde speler, die met Argentinië in 1932 nog tegen Paraguay had gespeeld.

Volop redenen om Italie dus te diskwalificeren, maar de Infantino’s van die tijd knepen voor het gemak een oogje toe. Er is weinig veranderd in een kleine eeuw tijd….. Hoezo thuisvoordeel?

In de kwartfinale speelden de Italianen in een enorme schoppartij met 1-1 gelijk tegen de Spanjaarden. Niks verlenging, niks strafschoppen, gewoon de volgende dag nog een keer spelen. Laat Infantino het niet horen, zitten we straks met 115 wedstrijden……
In die replay de volgende middag werden de Italianen opzichtig geholpen door de Zwitserse fluitist Mercel. Een zwaar gehavend Spanje, het gevolg van de schoppartij van de dag ervoor, was kansloos onder het tevreden toeziende oog van dictator Benito Mussolini. Hoezo thuisvoordeel? Een week later werd de heer Mercel door zijn eigen Zwitserse voetbalbond voor het leven geschorst.

Voorafgaand aan de halve finale tegen het Wunderteam van Oostenrijk werd de scheidsrechter van dienst voor die halve finale, de Zweed Eklind, uitgenodigd bij de grote leider Mussolini thuis voor een copieus diner en dito avond. De hem aangeboden geneugten des levens lieten de Zweed bepaald niet onberoerd. Met Eklind als opvallende 12^e man versloegen de Italianen Oostenrijk in de halve finale met 1-0. Hoezo thuisvoordeel?

Als beloning kreeg de Zweed vervolgens ook de finale toebedeeld…… die Italie uiteraard ook won van Tsjechoslowakije. Dat kon niet meer missen. Mussolini had zijn zin, Italië werd ter meerdere eer en glorie van Il Duce wereldkampioen. Laat Donald J. het maar niet horen……