Ik hou niet van gokken. Nooit gedaan ook. De fruitautomaat in de plaatselijke snackbar van Tante Rie had op mij net zoveel aantrekkingskracht als een vrouw met een baard uit Oostenrijk. Al mijn collega’s vroeger bij Studio Sport (ja, vroeger…..) speelden in de toto; alle 13 goed. Nou, meestal gewoon alle 13 fout dus. Wat moet je er mee?
Tot ik een paar jaar geleden ineens, bij toeval, belandde in een rokerig zaaltje achter Bar Rafaella, gelegen in een donker steegje, 2 straten achter de Manzanares in Madrid. En wie Manzanares zegt, zegt “Atleti”. Bar Rafaella dus, die kroeg met dat enorme uithangbord. Eentje maar hoor, niet zoals die vriendin van Dani Alves, Rafaella, die heeft 2 van die enorme uithangborden voor de etalage.

Maar goed, Bar Rafaella, dat rokerige achterzaaltje. Als “Atleti” supporter en lid voor het leven, mag ik graag in restaurant “Albondiga Caliente” komen. Daar serveren ze van die heerlijke warme ballen. Bestelt u ze vooral met die hete rode saus en drink er dan een verkoelende Bahia de Denia bij.
Nu wil het geval dat de eigenaar van dit restaurant een hele goede vriend is van Jerrel “Jimmy” Hasselbaink, nog steeds een halfgod hier in en rond Vicente Calderon. En die eigenaar is dan ook weer een goede vriend van Mono Burgos. Mono wie? German “Mono” Burgos, de assistent trainer van “Atleti”. U weet wel, die dikke aap. En pas op, dat bedoel ik niet verkeerd, want “Mono” betekent ” aap”.
Mono Burgos. Als die op je gaat zitten, moeten ze je daarna uitgraven. Mono Burgos. Als hij samen met hoofdtrainer Diego Simeone in de auto naar de training komt, moet ie achterin zitten, anders kan Diego niet schakelen. Als je Mono Burgos 4x omrolt, heb je er 50 meter asfalt bij. Mono Burgos. Vroeger was ie keeper, nu springt ie niet eens meer over de zaterdagkrant heen. U begrijpt het al, geen ruzie maken met Mono.

Ik zei nog zo: geen ruzie maken met Mono!!

Op die avond in “Albondiga Caliente” zit ik daar te eten met een vage blonde Spaanse vriendin als ineens Mono Burgos binnenkomt. En ja, we kennen elkaar, Mono heeft al een slokje op en ik ook, we raken aan de praat en ineens is mijn wilde avond met die blonde dame aan diggelen. Nooit meer gezien. Ik neem samen met Mono nog een glaasje (of een flesje) en ineens zegt die dikke: “Vamos a Bar Rafaella”. Ik mee. Komen we daar in dat rokerige zaaltje, zitten me daar een paar kerels met een berg geld op tafel te gokken op een of andere voetbalwedstrijd op tv. Van belchinezen had niemand toen nog gehoord.

Om een lang verhaal kort te maken, ik maak een paar foute opmerkingen, dat gokken onzin is en zo, dat ik daar niet aan mee doe, waar de spelersvrouwen zijn…….en voor ik het weet staan ze woedend tegenover me. En net op het moment dat ik het gevoel heb dat ik hier een ongelooflijk pak slaag ga krijgen, wordt ik onder mn armen opgetild en legt Mono Burgos, die vriendelijke aap, me zo over z’n schouder en rent naar buiten. “Sierd el Stupido” is het enige wat hij zegt als hij me voor restaurant “Albondiga Caliente” eindelijk weer op de grond zet.

Ik wist het, dat gokken is niks voor mij. Ik schrijf af en toe wel een stukkie, laat ik het gokken lekker aan u over.
En oh ja, Spanje wordt wereldkampioen. Ik ben tenslotte ingehuurd als analist.
Maar eerst de week van “Atleti”!!! Koekoek!!!